Surat As-Saffat — Ayat 115

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَنَجَّيْنَاهُمَا (wa najjaināhumā): lan Ingsun (Allah) paring kaslametan marang wong loro (Musa lan Harun).
• وَقَوْمَهُمَا (wa qaumahumā): lan kaumé wong loro iku, yaiku Bani Israil.
• الْكَرْبِ (al-karb): kasusahan, kesusahan, utawa kasangsaran kang abot.
• الْعَظِيمِ (al-'aẓīm): kang gedhe banget, kang agung.

1. Tafsiré ayat:

Allah SWT nyritakake nikmat kang gedhe marang Musa lan Harun a.s. lan kaumé, yaiku Bani Israil. Allah paring kaslametan marang wong loro iku lan sakabèhé kaumé saka kasusahan kang gedhe banget. Kasusahan iku wujudé loro: sepisan, saka panyiksa lan panguwasané Fir'aun kang nguwasani lan ngremehake Bani Israil dadi budhak; kapindho, saka bebaya kelelep ing segara nalika dioyak dening balané Fir'aun. Allah nylametake Musa, Harun, lan Bani Israil saka kabèh kasusahan iku, lan Fir'aun sarta balané padha kelelep ing segara. Iki minangka nikmat lan pitulungan kang gedhe saka Allah marang para kekasihé.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Welas marang hamba-hamba-Né kang iman lan taat. Nalika kesusahan teka, pitulungané Allah mesthi teka kanggo wong kang sabar lan tawakal.
• Kisah iki mulangake menawa kasusahan lan panyiksa saka wong kang zalim iku ora langgeng. Allah mesthi paring dalan metu lan kaslametan marang wong kang dipercaya.
• Kita kudu tansah eling lan syukur marang nikmaté Allah, amarga saben kasusahan kang kita alami, ana pitulungan lan berkah kang ndherek.
• Ayat iki nuwuhake pangarep-arep lan katresnan marang Islam, amarga nuduhake menawa Allah iku pangayoman kang sejati kanggo wong-wong kang percaya marang Panjenengané.