سورت صافات — آیت 125

د کلمو معناګانې:

• بَعْلًا: د بت نوم دی چې قوم يې عبادت کاوه.
• تَذَرُونَ: پرېږدئ، يوه خوا ته غورځوئ.
• أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ: تر ټولو ښه پيدا کوونکی، يعنې الله تعالی.

تفسير:

دا آيت د حضرت الياس عليه السلام په قصه کې دی، چې خپل قوم ته يې وويل: آيا تاسو د "بعل" په نوم بت عبادت کوئ او د الله تعالی عبادت پرېږدئ، په داسې حال کې چې هغه تر ټولو ښه پيدا کوونکی دی؟ هغه ذات چې تاسو يې پيدا کړي یاست، ستاسو مخکينی پلرونه يې پيدا کړي دي، او ټول مخلوقات يې په ښه توګه پيدا کړي دي. آيا دا معقوله خبره ده چې تاسو د هغه ښه پيدا کوونکی پرېږدئ او يو بې جان بت ته مخه کوئ؟ دا کار د عقل او فطرت خلاف دی، ځکه چې الله تعالی هغه ذات دی چې هر څه يې په ښه شکل او ښه نظام سره پيدا کړي دي، نو بايد يوازې هغه عبادت شي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښيي چې الله تعالی تر ټولو ښه پيدا کوونکی دی، او د هغه عبادت بايد له هر څه سره مخکې وي.
• په دې پوهېږو چې د بتانو عبادت او د الله پرېښودل څومره لویه تېروتنه ده، او دا کار د عقل او فطرت خلاف دی.
• دا آيت موږ ته د توحيد اهميت ښيي، چې بايد يوازې الله تعالی ته عبادت وکړو او له شرکه ځان وساتو.
• په دې کې موږ ته دا درس دی چې د نبيانو قومونه هم کله کله په داسې تېروتنو کې ښکېل شوي وو، نو موږ بايد له دوی نه عبرت واخلو او د الله په لار کې کلک واوسو.