Сураи Ас-Саффат — Оят 148

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَآمَنُوا: Пас имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва паёмбараш бовар карданд ва тасдиқ намуданд.
• فَمَتَّعْنَاهُمْ: Пас онҳоро баҳраманд гардонидем, яъне дар неъматҳои дунё қарор додем ва зинда нигоҳ доштему рӯзӣ додем.
• إِلَىٰ حِينٍ: То вақти муайян, яъне то расидани аҷали онҳо ва поёни умрашон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Юнус (алайҳис-салом) нишонаҳои азобро диданд ва ба онҳо наздик шуд, тавба карданд ва ба Аллоҳ имон оварданд. Онҳо паёмбари худро тасдиқ карданд ва ба он чизе ки ӯ оварда буд, амал намуданд. Ба ин сабаб Аллоҳи таъоло азобро аз онҳо дур кард ва онҳоро дар ҳаёти дунё то вақти муайян — яъне то расидани аҷали худ — баҳраманд гардонид. Ин неъмат ва баҳрамандӣ то он даме давом кард, ки муддати зиндагии онҳо ба поён расид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тавба ва имон овардан ба Аллоҳ метавонад азоби дунёвиро аз банда дур кунад.
• Аллоҳи таъоло ба бандагони тавбакунанда меҳрубон аст ва онҳоро дар ҳаёти дунё то вақти муайян баҳраманд мегардонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба сӯи Аллоҳ рӯй орем ва аз гуноҳҳо тавба кунем, зеро раҳмати Аллоҳ фарох аст.
• Ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳар кас аҷали муайян дорад, бинобар ин бояд аз ин фурсат барои имон ва амали солеҳ истифода барем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом гарм мекунад, зеро мебинем, ки Аллоҳ тавбаи бандагонашро қабул мекунад ва онҳоро аз азоб наҷот медиҳад.