Сураи Ас-Саффат — Оят 149

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاسْتَفْتِهِمْ»: аз онҳо бипурс, савол деҳ.

— «الْبَنَاتُ»: духтарон.

— «الْبَنُونَ»: писарон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз мушрикони Макка бо саволи инкоромез бипурсад: оё шумо барои Парвардигори худ духтаронро қарор медиҳед, ки худатон онҳоро намехоҳед ва ба онҳо рағбат надоред, ва барои худатон писаронро, ки онҳоро дӯст медоред? Ин тақсимоти ноҳақ ва беадолатона аст. Чӣ гуна шумо барои Худо чизеро қоил мешавед, ки барои худатон намеписандед? Оё ин ҷузъи як фикри ботил ва ақли носолим чизи дигарест? Ҳол он ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳеҷ кас ҳақ надорад барои Ӯ фарзанде тасаввур кунад, хоҳ духтар бошад хоҳ писар. Ин гуфтор ботил ва хилофи ақл ва шариат аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо далелҳои ақлӣ ва мантиқӣ бо ботил мубориза мебарад ва ҳақиқатро равшан месозад.

— Худованд аз ҳар гуна нуқсон ва эҳтиёҷ пок аст; Ӯ фарзанд надорад ва шарике надорад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи Худо ҳар гуфтори беасосро напазирем ва танҳо он чиро бигӯем, ки сазовори ҷаноби Ӯст.

— Қуръон бо услуби саволу ҷавоб ва инкор, ақли инсонро ба андеша водор мекунад ва ӯро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят менамояд.

— Ин оят сабақест барои мо, ки ҳамеша адолат ва инсофро риоя кунем ва чизеро барои дигарон нахоҳем, ки барои худамон намехоҳем.