Сураи Ас-Саффат — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «آبَاؤُنَا»: падарону бобоёни мо.

— «الْأَوَّلُونَ»: пешиниён, яъне онҳое ки пеш аз мо гузаштаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони кофирон аст, ки бо ҳайрат ва инкор мепурсиданд: «Оё мо ва падарону бобоёни пешини мо, ки мурдаанд, боз зинда карда мешавем?» Онҳо инро аз ҳад зиёд дур ва ғайриимкон меҳисобиданд, зеро бовар доштанд, ки пас аз марг ва пӯсидан ба хок ва устухон шудан, дигар ҳеҷ гоҳ ба ҳаёт баргардонида намешаванд. Онҳо на танҳо эҳёи худашонро, балки эҳёи бобоёни қадимашонро низ инкор мекарданд ва мегуфтанд: «Агар мо эҳё шавем, пас падарони пешини мо низ бояд эҳё шаванд, ва ин чизест хеле аҷиб ва номумкин.» Ин сухан аз ҷаҳолат ва ғафлати онҳо бармеомад, зеро қудрати Худованди тавоно барои эҳёи ҳамаи одамон — ҳам пешиниён ва ҳам охирин — яксон аст ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз карда наметавонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат решаи ҷаҳолат ва ғафлат дорад, ва бовар ба эҳёи пас аз марг қалби инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.

— Қудрати Худованд номаҳдуд аст; Ӯ метавонад ҳамаи одамонро, аз аввалин то охирин, аз нав зинда кунад, ва ин барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад.

— Инсон бояд дар бораи охират андеша кунад ва худро барои ҳисобу китоби рӯзи қиёмат омода созад, зеро ҳамаи мо — ҳам мо ва ҳам пешиниёни мо — ба сӯи Худованд баргардонида мешавем.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои инкор ва тааҷҷуб аз эҳёи пас аз марг, ба қудрати Худо бовар кунад ва аз ин бовар барои ислоҳи худ ва наздик шудан ба Худованд истифода барад.