Сураи Ас-Саффат — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «نَعَمْ»: ҳа, оре — барои тасдиқи суол истифода мешавад.

— «دَاخِرُونَ»: хор, зор, фурӯтан, мағлуб ва нотавон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба инкорандагони баъс (эҳёи баъд аз марг) дар ҷавоб ба суоли онҳо бигӯяд: Ҳа, шумо баъд аз он ки хок ва устухонҳои пусида шудед, дубора зинда карда мешавед, ва падарони пешини шумо низ бардошта мешаванд. Ҳамаи шумо эҳё мешавед, дар ҳоле ки хор, зор ва нотавон ҳастед. Ин эҳё ва ҳисоб амре ҳатмӣ ва осон аст барои Худованде, ки аввалин бор шуморо офаридааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят боварии комил ба рӯзи қиёмат ва эҳёи баъд аз маргро тақвият мекунад, ки яке аз рукнҳои асосии имон аст.

— Нишон медиҳад, ки ҳеҷ чиз барои Худованди тавоно мушкил нест; Офаридгор метавонад устухонҳои пусидаро дубора зинда кунад.

— Инсонро ба фурӯтанӣ ва хоксорӣ дар баробари Худованд тарғиб мекунад, зеро ҳама дар рӯзи қиёмат хор ва нотавон хоҳанд буд.

— Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки адолати Худованд барпо мешавад ва ҳар кас ба амали худ ҷазо ё подош мегирад.

— Қуръон бо услуби кӯтоҳ ва равшан ба шубҳаҳои кофирон ҷавоб медиҳад ва дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад.