Сураи Ас-Саффат — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَإِذَا»: оё он гоҳ ки? (ҳамзаи инкорӣ барои изҳори тааҷҷуб ва инкор).

— «مِتْنَا»: мурдем.

— «تُرَابًا»: хок.

— «عِظَامًا»: устухонҳо (устухонҳои пӯсида).

— «لَمَبْعُوثُونَ»: ҳатман барангезонидашудагон (аз қабрҳо зинда гардонидашудагон).

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли гуфтори кофирон аст, ки аз рӯи инкор ва тааҷҷуб мегӯянд: «Оё вақте ки мо мурдем ва ба хок ва устухонҳои пӯсида табдил ёфтем, боз ҳам зинда гардонида мешавем?» Онҳо инро аз худ дур медонанд ва ғайриимкон мешуморанд. Ин сухан аз ҷаҳл ва инкори онҳо нисбат ба қудрати Худованди тавоност, зеро онҳо гумон мекунанд, ки пас аз пӯсидан ва пароканда шудан, бозгардонидани инсон ба ҳаёт мумкин нест. Ҳол он ки Худованди мутаъол бар ҳар чиз тавоност ва аз нав зинда кардани мардум барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад. Ҳамин гуна онҳо аз барангезонида шудани худ ва ниёгони пешинашон баъд аз марг изҳори шак ва инкор мекунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат реша дар нотавонӣ ва маҳдуд дидани қудрати Худо дорад; вале банда бояд бидонад, ки Худованди тавоно бар ҳар чиз қодир аст.

— Қудрати Худо ба офариниши аввалин ва ба зинда кардани баъд аз марг баробар аст; касе ки аз аввал офаридааст, аз нав зинда кардан барои Ӯ осон аст.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба марг ва баъд аз он бодиққат назар кунем ва барои рӯзи қиёмат тайёрӣ бигирем.

— Имон ба ҳаёти баъд аз марг ба инсон умед ва маънои зиндагиро мебахшад ва ӯро ба некӣ ва адолат ҳидоят мекунад.

— Қуръони Карим бо чунин мисолҳо дилҳоро бедор мекунад ва даъват менамояд, ки инсон ба қудрати бепоёни Парвардигор бовар кунад ва аз инкор дурӣ ҷӯяд.