Сураи Ас-Саффат — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «مُّطَّلِعُونَ»: аз решаи «اطّلاع» буда, маънои нигоҳ кардан ва бозбинӣ намуданро дорад; яъне касе, ки ба боло ё ба ҷое нигоҳ мекунад, то чизеро бинад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суҳбати он марди муъмин аст, ки ба биҳишт дохил шудааст. Ӯ ба ҳамнишинон ва дӯстони биҳиштии худ мегӯяд: «Оё шумо мехоҳед, ки бо ман нигоҳ кунед ва бибинед, ки оқибати он ҳамроҳи дунёии ман, ки ҳақро инкор мекард ва Қиёматро бовар надошт, чӣ шуд?» Онҳо розӣ мешаванд ва ӯ ба сӯи оташ нигоҳ мекунад, пас ҳамроҳи худро дар миёни оташи дӯзах мебинад. Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли биҳишт метавонанд ба дӯзах назар кунанд ва ин барои онҳо сабаби афзунтар шудани шукр ва хушҳолӣ мегардад, зеро Худо онҳоро аз чунин сарнавишт наҷот додааст. Ҳамчунин баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин сухан аз ҷониби Худованд ба аҳли биҳишт аст, ки мефармояд: оё мехоҳед ба дӯзах нигоҳ кунед ва бибинед, ки агар имон намеоваред, ҷой ва манзили шумо дар он ҷо мебуд? Ҳар ду маъно ба ҳам наздиканд ва ҳамагӣ ба як ҳақиқат ишора мекунанд: неъмати наҷот аз дӯзах бузург аст ва бояд қадри он дониста шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъмати имон ва наҷот аз дӯзах шукргузор бошем.

— Нишон медиҳад, ки оқибати инкор ва дурӯғ баровардани Қиёмат хеле вазнин аст.

— Дар он тасаллӣ барои муъминон аст, ки дар охират адолати Худо барқарор мешавад ва ҳар кас сазои амали худро мебинад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки бо аҳли ҳақ ҳамнишин шавем ва аз роҳи инкоркунандагон дурӣ ҷӯем.

— Ва дар он ибрат аст, ки дӯстии дунявӣ бо касе, ки ҳақро инкор мекунад, дар охират ба пушаймонӣ меанҷомад, аммо дӯстии бар пояи имон то абад боқӣ мемонад.