Сураи Ас-Саффат — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

— «آثَارِهِمْ»: осор ва пайраҳаҳои онҳо, яъне роҳу равише, ки падаронашон дар он қадам гузошта буданд.

— «يُهْرَعُونَ»: шитоб мекунанд, бо суръат ва бе таваққуф пеш мераванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки падарону бобоёни худро дар гумроҳӣ ва ширк ёфтанд ва бе андешаву тафаккур, танҳо аз рӯи пайравӣ ва тақлид, бо шитоб дар ҳамон роҳи нодуруст қадам гузоштанд. Онҳо намеандешанд, ки оё роҳи падаронашон дуруст аст ё не, балки кӯр-кӯрона аз пайи онҳо медаванд. Ҳол он ки бо каме тааммул ва андеша кардан равшан мешуд, ки онҳо дар ботил ва гумроҳӣ қарор доранд. Ин оят нишон медиҳад, ки тақлиди кӯрона аз гузаштагон ва пайравӣ аз осори ниёгон бидуни далелу ҳуҷҷат, одатро ба ҳалокат мебарад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ гоҳ аз рӯи тақлиди кӯрона ва бе андеша аз дигарон пайравӣ накунем, балки ҳақро бо далел ва тафаккур ҷӯём.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон андешаманд бошад ва роҳи худро бо огоҳӣ интихоб кунад, на танҳо ба хотири он ки падаронаш чунин кардаанд.

— Қуръон моро ба сӯи озодии фикр ва поксозии ақл аз хурофот ҳидоят мекунад, то ҳақиқатро бишносем ва аз гумроҳӣ наҷот ёбем.

— Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки пайравии дуруст танҳо пайравии роҳи ҳақ аст, на ҳар роҳе, ки аз гузаштагон боқӣ мондааст.