Сураи Ас-Саффат — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلْفَوْا»: ёфтанд, дучор шуданд, пайдо карданд.

— «آبَاءَهُمْ»: падаронашон, бобоёнашон.

— «ضَالِّينَ»: гумроҳ, аз роҳи ҳидоят дуршуда.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин кофирон падарону бобоёни худро дар гумроҳӣ ва ширк ёфтанд — яъне онҳоро аз роҳи рост дур диданд — ва бе ҳеҷ далелу ҳуҷҷате, танҳо аз рӯи тақлид ва пайравӣ аз онҳо, ба роҳи онҳо рафтанд. Онҳо ба ҷои он ки андеша кунанд ва ҳақро ҷӯянд, кӯр-кӯрона аз гузаштагони худ пайравӣ карданд. Ин оят сабаби сазовори ҷазо будани онҳоро равшан мекунад: онҳо худ ҳақро наҷустанд ва танҳо аз падаронашон пайравӣ намуданд, ки ин худи ҳам сабаби гумроҳии онҳост.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

— Инсон набояд кӯр-кӯрона аз падару бобои худ пайравӣ кунад, балки бояд ҳақро бо далел ва андеша ҷӯяд.

— Тақлиди бедалел метавонад инсонро ба гумроҳӣ ва ҳалокат расонад.

— Ислом даъват мекунад ба тафаккур, тадбир ва ҷустуҷӯи ҳақиқат, на ба пайравии кӯрона аз гузаштагон.

— Ҳар кас дар рӯзи қиёмат барои амали худ ҷавобгар аст, на танҳо барои пайравӣ аз дигарон.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки роҳи рост ва ҳидоятро интихоб кунем ва аз Қуръон ва суннати Паёмбар (с.а.с.) пайравӣ намоем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.