Сураи Ас-Саффат — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

— «نَجَّيْنَا»: наҷот додем, раҳонидем.

— «أَهْلَهُ»: хонаводааш, аҳли байташ ва мӯъминони ҳамроҳаш.

— «الْكَرْبِ»: ғаму андӯҳи сахт, ранҷу машаққати бузург.

— «الْعَظِيمِ»: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо Нӯҳ (алайҳис-салом)-ро бо хонаводааш ва мӯъминони ҳамроҳаш аз ранҷу азоби бузург наҷот додем. Ин ранҷу азоб ду чизаро дар бар мегирифт: якум, озор ва зиёне, ки қавми кофир ба онҳо мерасониданд ва онҳоро ба танг меоварданд; дуюм, тӯфони азиме, ки бар сари кофирон фурӯ омад ва ҳамаро ғарқ кард. Худо Нӯҳ ва пайравони ӯро аз ин ду бало эмин нигоҳ дошт: аз озорҳои мардум ва аз ғарқ шудан дар об. Ин наҷот ба сабаби имон ва тоъати онҳо ба Худо буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандагони мӯъмини худро дар вақти сахтӣ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро ба онҳо нишон медиҳад.

— Сабре, ки Нӯҳ (алайҳис-салом) дар роҳи даъват кард, саранҷом ба наҷот ва пирӯзӣ овард; ин барои ҳар мӯъмин дарс аст, ки дар роҳи ҳақ сабр кунад.

— Худо на танҳо шахси пайғамбарро, балки хонавода ва пайравони ӯро ҳам наҷот медиҳад; ин нишон медиҳад, ки имон ва некӯкорӣ ба аҳли хона ва атрофиён низ фоида мерасонад.

— Ин оят моро ба сӯи эътимод ба Худо ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ ҳидоят мекунад, ки ҳар ғаму ранҷе бо фармони Ӯ поён меёбад ва барои бандагони солеҳ фараҷ меояд.