Surat As-Saffat — Ayat 76

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَنَجَّيْنَاهُ (wanajjaināhu): lan Ingsun (Allah) paring kaluwaran marang dheweke, yaiku Nabi Nuh 'alaihissalam.
• وَأَهْلَهُ (wa ahlahu): lan para kaluwargane, kalebu wong-wong mukmin kang padha manut marang dheweke.
• الْكَرْبِ (al-karb): kasusahan utawa kahanan kang abot banget lan nglarani.
• الْعَظِيمِ (al-'azhīm): kang gedhe utawa agung.

2) Katrangan tegesing ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake sih-piwalesing Allah marang Nabi Nuh 'alaihissalam. Sawise Nabi Nuh nyeruake umate nganti atusan taun, nanging mung sethithik kang padha gelem percaya, banjur Allah nurunake banjir gedhe (topan) kang ngrusak wong-wong kafir. Ing kono Allah paring kaluwaran marang Nabi Nuh, para kaluwargane, lan wong-wong mukmin kang padha melu dheweke, saka rong perkara kang abot: sepisan, saka panggoda lan panyiya-nyiyane wong kafir kang tansah ngganggu; kapindho, saka banjir gedhe kang nyirnakake kabeh wong kafir. Dadi, tembung "karbun 'azhim" (kasusahan kang gedhe) iku nuduhake marang banjir topan kang dadi siksa tumrap wong kafir, nanging dadi kaluwaran tumrap Nabi Nuh lan para pengikute.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Ngreksa marang para kekasihe. Sapa wae kang sabar lan tawakkal marang Allah, mesthi bakal diparingi dalan metu saka kasusahan.
• Wong mukmin kang setya marang nabine bakal melu slamet, ora mung awake dhewe, nanging uga kaluwargane.
• Kasusahan kang gedhe iku bisa dadi tandha sih-piwalesing Allah marang wong mukmin, amarga sawise kasusahan mesthi ana kaluwaran.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah percaya lan ora wedi marang panggoda, amarga Allah mesthi paring pitulungan marang wong-wong kang iman lan taqwa.
• Kisah Nabi Nuh iki dadi pepeling supaya kita gelem ngrungokake lan manut marang ajaran para nabi, supaya ora kena siksa lan bisa urip tentrem ing donya lan akhirat.