Сураи Ас-Саффат — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «لَّا يَسَّمَّعُونَ»: наметавонанд гӯш кунанд, яъне қодир нестанд бишнаванд.

— «الْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ»: ҷамъи олитарин, ки бузургони фариштагон дар осмонҳо мебошанд.

— «يُقْذَفُونَ»: партофта мешаванд, санг зада мешаванд.

— «مِن كُلِّ جَانِبٍ»: аз ҳар тараф, аз ҳар самт.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шаётин сухан мегӯяд, ки наметавонанд суханони фариштагони осмонро бишнаванд. Вақте фариштагон аз ваҳйи Аллоҳ — аз шариат ва қадари Ӯ — сухан мегӯянд, шаётин наметавонанд ба он гӯш диҳанд ва аз он огоҳ шаванд. Барои он ки онҳо аз ҷамъи олитарин — аз фариштагони осмон — дур бошанд, аз ҳар тараф бо оташпораҳо (шаҳобҳо) санг зада мешаванд ва ронда мешаванд. Ин сангзадан барои он аст, ки онҳо аз гӯш кардани суханони осмон боздошта шаванд. Ва дар охират барои онҳо азоби давомнок ва дардовар омода аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло осмонҳоро аз дахолати шаётин ҳифз мекунад ва ваҳйи худро аз онҳо нигоҳ медорад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ғайб танҳо ба Аллоҳ таъоло хос аст ва ҳеҷ кас — на шаётин ва на инсон — наметавонад аз худ чизе аз ғайб бидонад, магар он чи Аллоҳ иҷозат диҳад.

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки Аллоҳ таоло қудрати комил дорад ва ҳар чизе ки хоҳад, иҷро мекунад; Ӯ метавонад шаётинро бо сангҳои осмонӣ ронад ва аз гӯш кардани суханони муқаддас боздорад.

— Ин оят ба мусулмонӣ меомӯзад, ки ба Аллоҳ таваккал кунад ва ба Ӯ паноҳ барад, зеро Ӯ ҳама чизро ҳифз мекунад ва аз ҳар бадӣ нигоҳ медорад.

— Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон ва ваҳйи Аллоҳ аз ҳар гуна таҳриф ва дахолати шаётин эмин аст, зеро Аллоҳ худаш онро ҳифз мекунад.