سورت صافات — آیت 100

د کلمو معناګانې:

• هَبْ لِي: ما ته راکړه، ما ته عطا کړه.
• مِنَ الصَّالِحِينَ: له صالحو (نیکو) خلکو څخه.

د آیت تفسیر:

حضرت ابراهیم علیه السلام له خپل قوم څخه هجرت وکړ او د الله تعالی په لاره کې یې خپل ټاټوبی پرېښود. کله چې هغه مقدسې ځمکې (شام) ته ورسېد، نو له خپل رب څخه یې دعا وکړه چې: "ای زما ربه! ما ته یو صالح (نیک) اولاد راکړه." د ده دا دعا یوازې د اولاد غوښتنه نه وه، بلکې د یو داسې اولاد غوښتنه وه چې صالح وي، د ده په دعوت او عبادت کې مرسته وکړي، د ده د هجرت او غربت غم کم کړي، او د ده له خوا د الله تعالی د دین د خپرولو لپاره دوام ورکړي. حضرت ابراهیم علیه السلام غوښتل چې یو داسې اولاد ولري چې د ده په ځای د الله تعالی عبادت وکړي او د ده دعوت ته دوام ورکړي، ځکه چې هغه له خپل قوم څخه جلا شوی و او په غربت کې یې د یو ملګري او مددګار اړتیا احساسوله.

فايدې:

1. دا آیت موږ ته ښیي چې د اولاد لپاره دعا کول د انبیاوو سنت دی، خو باید د صالح اولاد غوښتنه وکړو، نه یوازې د اولاد.
2. دعا د الله تعالی له بنده څخه د هغه د اړتیاوو د پوره کولو غوښتنه ده، او الله تعالی د خپلو بندګانو دعاګانې اوري او قبلوي.
3. مؤمن باید تل د داسې اولاد غوښتنه وکړي چې د ده لپاره د نیکۍ سبب شي او د ده له مرګ وروسته د ده لپاره دعا وکړي.
4. دا آیت د هجرت او د الله تعالی په لاره کې د قربانۍ اهمیت ښیي، او دا چې الله تعالی د خپلو بندګانو قربانۍ هیڅکله ضایع نه کوي.
5. له دې آیت څخه دا هم زده کوو چې د اولاد په دعا کې باید د صالحیت (نیکۍ) ټینګار وشي، ځکه چې صالح اولاد د مور او پلار لپاره تر ټولو غوره شتمني ده.