Sura As-Saffat — Werset 99

Znaczenie słów:

• ذَاهِبٌ – udający się, zmierzający, wędrujący.
• إِلَى رَبِّي – do mojego Pana, czyli tam, gdzie On mnie kieruje i gdzie mogę oddać Mu cześć.
• سَيَهْدِينِ – On poprowadzi mnie (do tego, co dobre i słuszne) – skrócona forma od "سَيَهْدِينِي".

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak prorok Ibrahim (Abraham, pokój z nim) zniszczył bożki swojego ludu i został przez nich skazany na spalenie w ogniu, a Bóg uczynił ogień chłodem i bezpieczeństwem dla niego – Ibrahim zrozumiał, że nadszedł czas, aby opuścić swoją ojczyznę i swój lud, który trwał w bałwochwalstwie. Powiedział wówczas: "Zaprawdę, udaję się do mojego Pana" – to znaczy: wyruszam w drogę, opuszczam ziemię moich przodków, aby móc swobodnie oddawać cześć mojemu Panu i szerzyć Jego religię. Nie chodziło o podróż w sensie fizycznym do miejsca, gdzie Bóg przebywa – Bóg jest przecież ponad miejscem i czasem – lecz o emigrację (hidżrę) do ziemi, gdzie będzie mógł praktykować swoją wiarę bez przeszkód. Następnie dodał: "On poprowadzi mnie" – czyli Bóg wskaże mi drogę do tego, co jest dla mnie dobre w sprawach religii i życia doczesnego, i obdarzy mnie tym, czego potrzebuję. Ta wypowiedź była zapowiedzią jego emigracji do Syrii (Szam), gdzie mógł w spokoju oddawać cześć Bogu i gdzie Bóg obdarzył go potomstwem – Ismailem i Ishaqiem.

Korzyści i nauki płynące z tej wersetu:

1. Odwaga w wyznawaniu prawdy – Ibrahim nie bał się opuścić wszystkiego, co znał, dla swojej wiary. Uczy nas, że prawdziwy wierzący jest gotów poświęcić dom, rodzinę i ojczyznę, jeśli wymaga tego jego religia.
2. Zaufanie Bogu (tawakkul) – Ibrahim powiedział "On poprowadzi mnie", pokazując, że całkowicie polega na Bogu. To piękna lekcja: gdy podejmujemy słuszną decyzję, Bóg nie zostawia nas samych, lecz prowadzi nas ku dobru.
3. Hidżra jako wartość – emigracja w celu zachowania wiary jest aktem wielkiej czci dla Boga. Historia Ibrahima uczy, że nie ma nic cenniejszego niż wolność wyznawania Boga Jedynego.
4. Optymizm i nadzieja – mimo że Ibrahim opuszczał wszystko, nie był smutny ani przygnębiony, lecz pełen nadziei, że Bóg wskaże mu drogę. To uczy nas, że każda trudność w imię Boga kończy się dobrem.
5. Wiara w Boże prowadzenie – Bóg nigdy nie opuszcza swoich szczerych sług. Jeśli człowiek zrobi krok w stronę Boga, Bóg wyjdzie mu naprzeciw z prowadzeniem i wsparciem.