Surah Sad — Talata 16

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ‘Aj-jil – bilisan Mo o ipagkaloob Mo nang madalian.
• Qiṭṭanā – ang aming bahagi o kapalaran (tumutukoy sa parusa o kabayaran ng kanilang mga gawa).
• Qabla Yawmil-Ḥisāb – bago dumating ang Araw ng Pagtutuos (Araw ng Muling Pagkabuhay).

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay naglalahad ng masamang ugali ng mga mapagmatigas na tagatangging sumampalataya. Sa kanilang labis na pagmamalaki at pangungutya, sinabi nila nang may paghamon: “O Panginoon naming, madaliin Mo para sa amin ang aming bahagi ng parusa sa mundong ito, bago pa man dumating ang Araw ng Pagtutuos.” Hindi ito isang panalangin na nagmumula sa puso na humihingi ng patnubay, bagkus ito ay isang pangungutya at paghamon sa kapangyarihan ng Diyos. Inakala nila na kung totoo ang babala ng Propeta, bakit hindi nila makita ang parusa ngayon mismo? Kaya’t hiniling nila ito nang may pagmamataas, na tila ba hinahamon nila ang Diyos na ipakita ang Kanyang parusa. Ngunit ang kahilingang ito ay nagpapakita ng kanilang kamangmangan, sapagkat ang parusa sa Kabilang Buhay ay mas matindi at mas pangmatagalan kaysa sa anumang kaparusahan sa mundong ito. Ang Diyos, na Ganap na Marunong, ay hindi nagmamadali sa pagpaparusa, bagkus ay binibigyan Niya ng pagkakataon ang mga tao na magsisi at magbalik-loob, ngunit ang mga mapagmatigas na ito ay hindi nakauunawa sa kanilang ginagawa.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang pagmamadali sa paghingi ng kaparusahan ay tanda ng kamangmangan at kawalan ng pag-unawa sa tunay na kahihinatnan ng mga gawa. Ang tunay na mananampalataya ay humihingi ng awa at kapatawaran, hindi ng kaparusahan.
2. Ang pagtitiis ng Diyos sa mga makasalanan ay hindi nangangahulugang nakakalimot Siya; bagkus, ito ay isang pagkakataon para sa pagsisisi. Ang Kanyang pagkaantala sa pagpaparusa ay isang anyo ng biyaya.
3. Ang pangungutya sa mga babala ng Diyos ay isang mapanganib na ugali na naglalayo sa tao sa katotohanan at nagdadala sa kanya sa kapahamakan.
4. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na maging mapagpakumbaba sa harap ng Diyos, na huwag hamunin ang Kanyang mga utos, at na ang tunay na kaligtasan ay nasa pagsunod at pagtitiwala sa Kanyang karunungan, hindi sa pagmamadali sa mga bagay na hindi natin kayang unawain.