Сураи Сад — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

• جَهَنَّمَ — номи оташи дӯзах, ҷои азобу уқубат дар охират.
• يَصْلَوْنَهَا — аз феъли «صَلِيَ»، яъне дохил мешаванд ба он ва гармии онро мечашанд.
• الْمِهَادُ — бистар, ҷои хобу ором, яъне ҷое, ки инсон бар он қарор мегирад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли онҳоест, ки аз ҳудуди Худо гузашта, ба куфру гуноҳҳои бузург гирифтор шудаанд. Онҳоро дар охират ҷои бозгашт ва анҷоме бад интизор аст — ҷаҳаннам. Онҳо ба он дохил мешаванд ва гармии сахт ва шуълаи онро аз ҳар тараф ҳис мекунанд, оташ онҳоро фаро мегирад. Ҷаҳаннам барои онҳо мисли бистару ҷои ором мегардад, аммо ин чӣ бад бистарест! Ҳеҷ бистаре бадтар ва даҳшатноктар аз он нест. Ин ҷазо барои онҳоест, ки роҳи ҳақро рад карда, ба гуноҳу исён идома доданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру гуноҳ хеле вазнин аст ва бояд аз он бипарҳезем.
• Худованд одил аст: барои некӯкорон ҷаннат ва барои бадкорон ҷаҳаннамро омода кардааст.
• Дарёфтан мумкин аст, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бигирем.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи роҳи рост баргаштан ташвиқ мекунад, то аз чунин ҷазои даҳшатнок наҷот ёбем.
• Инчунин моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем ва аз роҳи Пайғамбар (с) пайравӣ кунем, то ба бистари некӯ — ҷаннат — ноил гардем.