Сураи Сад — Оят 57

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «ҳамим»: обе, ки ниҳоят гарм аст ва ба дараҷаи охирини ҷӯш расидааст.

— «ғассоқ»: дар тафсирҳо ду маъно омадааст: яке об ё моеъи бадбӯи сард, ки аз бадани аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад (чирк ва рим), ва дигаре сармои шадиде, ки онҳоро аз шиддати хунукӣ месӯзонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҷумлаи оятҳоест, ки Аллоҳ таоло дар бораи азоби аҳли дӯзах хабар медиҳад. Мефармояд: ин аст азобе, ки ба онҳо дода мешавад, пас бигзор онро бичашанд. Яке аз он азобҳо обест ниҳоят гарм — «ҳамим» — ки ба дараҷаи охирини гармӣ расидааст ва ҳангоми нӯшидан узвҳои даруни онҳоро месӯзонад ва ҳаргиз ташнагиро рафъ намекунад. Дигаре «ғассоқ» аст, ки дар тафсирҳо ба ду маъно шарҳ дода шудааст: ё моеи бадбӯе, ки аз бадани аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад ва онҳоро ба нӯшидан маҷбур мекунанд, ё сармои шадиде, ки аз шиддати хунукӣ онҳоро месӯзонад. Ҳамин тавр, ин оят баён мекунад, ки азоби аҳли дӯзах на танҳо аз гармии сӯзон, балки аз сармои шадид ва моеъҳои наҷис иборат аст — ҳамаи ин барои он аст, ки онҳо дар азоб бошанд ва аз он ҳеҷ гуна оромӣ наёбанд. Ин оят ҳамчунин ишора мекунад, ки азоби дӯзах гуногун ва чандон аст, ки ҳар кадом барои гирифтани инсон кофӣ мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои амалҳои бад дар охират ҳақ аст ва Аллоҳ таоло аз ҳеҷ чиз ғофил нест.

— Он моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Аллоҳ таоло тарғиб мекунад, то аз чунин азобҳои сахт наҷот ёбем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст: он моро аз оқибати бад огоҳ мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.

— Вақте ки инсон дар бораи ин гуна азобҳо фикр мекунад, дилаш ба некиҳо ва итоат ба Аллоҳ таоло майл мекунад ва аз гуноҳ дур мешавад.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бовар кунем ва онро тасдиқ намоем, зеро ҳар чизе ки дар он омадааст, ҳақ ва рост аст.