Сураи Ан-Ниса — Оят 119

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• وَلَأُضِلَّنَّهُمْ: ва ҳатман гумроҳашон мекунам аз роҳи рост.
• وَلَأُمَنِّيَنَّهُمْ: ва ҳатман ба онҳо ваъдаҳои дурӯғ медиҳам, то орзуҳои беасос дар дилашон ҷой гирад.
• فَلَيُبَتِّكُنَّ: пас ҳатман бурида мепартоянд ва чок мекунанд.
• آذَانَ الْأَنْعَامِ: гӯшҳои чорпоёнро (яъне баҳира ва монанди он, ки дар замони ҷоҳилият гӯши гову шутурро мебуриданд ва онро ҳаром мекарданд).
• فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ: пас ҳатман офариниши Худоро тағйир медиҳанд (яъне фитрату офариниши Худоро бо вайронкорӣ ва бадъу таҳриф иваз мекунанд).
• وَلِيًّا: дӯсту сарпараст ва ёвари худ.
• خُسْرَانًا مُّبِينًا: зиёни ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло аз забони Иблис хабар медиҳад, ки вай гуфт: «Ман бандагонро аз роҳи рост гумроҳ мекунам ва ба онҳо ваъдаҳои дурӯғ медиҳам, то ки ҳақро тарк кунанд ва ба ботил машғул шаванд. Ба онҳо фармон медиҳам, ки гӯшҳои чорпоёнро бурида чок кунанд ва онҳоро ҳаром эълон намоянд, чунон ки дар замони ҷоҳилият чунин мекарданд. Инчунин ба онҳо фармон медиҳам, ки офариниши Худоро тағйир диҳанд ва фитрати поки Ӯро бо амалҳои зишт ва бадъу таҳриф вайрон созанд. Ҳар касе шайтонро ба ҷои Аллоҳ дӯсту сарпарасти худ гирад ва аз ӯ итоат кунад, бешубҳа зиёни ошкор ва равшан кардааст, зеро сармояи асосии худ — имон ва саодати абадиро — аз даст додааст.»

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шайтон душмани ошкори мост ва ҳамеша мекӯшад, ки моро гумроҳ кунад. Пас бояд ҳушёр бошем ва ба фиребҳои ӯ гӯш надиҳем.
• Аллоҳи таъоло дар Қуръон нақшаҳои шайтонро ба мо ошкор мекунад, то ки мо роҳи наҷотро бидонем. Ин нишонаи раҳмати бузурги Худо ба бандагонаш аст.
• Ҳар кас ба ҷои Аллоҳ шайтонро дӯст гирад, зиёни ошкор мекунад. Аммо касе ки Аллоҳро дӯсту сарпарасти худ гирад, ба саодати дуняву охират мерасад.
• Ислом дини фитрат аст ва моро аз тағйири офариниши Худо ва амалҳои зишт бозмедорад. Пайравӣ аз Қуръон моро ба роҳи рост ва покӣ ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон паноҳ барем, зеро он каломи Худост ва дар он ҳар он чизе ҳаст, ки моро аз шарри шайтон ва нафси аммора наҷот медиҳад.