Сураи Ан-Ниса — Оят 120

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَعِدُهُمْ — ваъда медиҳад ба онҳо.
• يُمَنِّيهِمْ — орзуҳои бардурӯғ дар дили онҳо меандозад.
• غُرُورًا — фиреб ва найранг, яъне чизе ки зоҳиран ҳақ менамояд, вале дар асл ботил аст.

1. Тафсири оят:

Шайтон ба пайравони худ ваъдаҳои дурӯғ медиҳад ва дар дили онҳо орзуҳои ботил меандозад — орзуҳое монанди умри дароз ва неъматҳои дунё, ки ба онҳо намерасанд. Вай онҳоро бо суханони зебо ва умедҳои бардурӯғ фиреб медиҳад, то ки онҳоро аз роҳи рост дур кунад. Вале ҳақиқат ин аст, ки ҳар он чи шайтон ваъда медиҳад, танҳо фиребу найранг аст, ки ҳеҷ асосе надорад ва ҳеҷ гоҳ ба амал намеояд. Вай ҳеҷ вақт ба ваъдаи худ вафо намекунад ва танҳо ба ҳалокат мебарад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои дурӯғ ва орзуҳои беасос бовар накунем, зеро онҳо моро аз ҳақиқат дур мекунанд.
• Худованд моро огоҳ мекунад, ки шайтон душмани ошкори мост ва ҳадафи ӯ гумроҳ кардани мо аст.
• Ин оят моро ба сӯи андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ки фарқи байни ваъдаи ҳақиқӣ ва ваъдаи бардурӯғро бифаҳмем.
• Ваъдаи Худованди Меҳрубон ҳамеша рост аст ва ба амал меояд, аммо ваъдаи шайтон танҳо фиреб аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки саодати ҳақиқӣ дар пайравӣ аз роҳи Худо аст, на дар пайравӣ аз орзуҳои ботили дунё.