Сураи Ан-Ниса — Оят 128

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• نُشُوزًا — нофармонӣ, худро боло гирифтан ва беэҳтиромӣ нисбати завҷа.
• إِعْرَاضًا — рӯй гардондан, беэътиноӣ ва камтаваҷҷуҳӣ ба завҷа.
• جُنَاحَ — гуноҳ, ҳараҷ ва маломат.
• صُلْحًا — оштӣ, созиш ва мувофиқат.
• أُحْضِرَتِ — ҳозир карда шудааст, дар вуҷуди инсон гузошта шудааст.
• الشُّحَّ — бахилӣ ва ҳирс, ки инсон намехоҳад ҳуқуқи худро каме ҳам тарк кунад.

1. Тафсири оят:

Агар зане аз шавҳари худ эҳсос кунад, ки вай нисбати ӯ худро боло мегирад, аз ӯ безор шудааст ё рӯй гардондааст ва диққат намедиҳад, пас бар онҳо гуноҳ нест, ки миёни худ ба созиш ва оштӣ бирасанд. Созиш дар ин ҳолат ба он аст, ки яке аз онҳо ба хотири нигоҳ доштани ҳамзистигӣ ва муҳофизати хонавода аз баъзе ҳуқуқи худ мегузарад — масалан зан аз қисми нафақа ё навбати шабона гузашт кунад. Чунин оштӣ ва созиш аз ҷудоӣ ва талоқ беҳтар аст.

Аммо бояд донист, ки нафсҳои инсонӣ табиатан ба бахилӣ ва ҳирс омода карда шудаанд; ҳар як тараф мехоҳад ҳаққи худро пурра нигоҳ дорад ва ба осонӣ аз он намегузарад. Аз ин рӯ, ҳар ду ҳамсар бояд ин хислати нафсро бо тарбияи худ, сабр, фаромӯшкорӣ ва эҳсон ислоҳ кунанд.

Ва агар шумо дар ҳамаи корҳои худ некӣ кунед ва аз Аллоҳ битарсед — яъне амрҳои Ӯро иҷро намоед ва аз манъҳои Ӯ парҳез кунед — пас бидонед, ки Аллоҳ ба ҳар коре, ки мекунед, огоҳ аст. Ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад ва ҳар амалеро ба шумо ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом ба сулҳу созиш ва нигоҳ доштани хонавода тарғиб мекунад ва талоқро ҳамчун роҳи охирин мешуморад.
• Ҳар ду ҳамсар метавонанд ба хотири ҳифзи муҳаббат ва оромии хонавода аз баъзе ҳуқуқи худ ихтиёран гузаранд — ин амал гуноҳ нест, балки некӯ аст.
• Инсон табиатан бахил ва худписанд аст, вале бояд ин хислатро бо сабр, эҳсон ва тақво ислоҳ кунад.
• Аллоҳ ҳамаи амалҳои моро мебинад ва медонад; ҳар некӣ ва тақвоеро савоб медиҳад ва ҳар бадиро ҷазо медиҳад.
• Ин оят моро ба некӯкорӣ, тақво ва муносибати неку эҳтиромона бо ҳамсар даъват мекунад, ки ин роҳи хушбахтӣ дар дунё ва охират аст.