سورت نساء — آیت 167

د معناوي بيان:

• کفر: د حق نه انکار کول، په ځانګړې توګه د نبي کريم صلی الله عليه وسلم د نبوت نه انکار.
• صد: بندول، اړول، مخه نيول.
• سبيل الله: د الله تعالی هغه لار چې د هدايت او اسلام لار ده.
• ضلال: له حق نه ليرې کېدل، د نېغې لارې نه بې لارې کېدل.
• بعيد: ډېر ليرې، سخت او ژور.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د هغو کسانو په اړه خبر ورکوي چې کافر شوي دي، يعنې د محمد صلی الله عليه وسلم د نبوت نه يې انکار کړی دی، او په دې سره يې نور خلک هم د الله تعالی له لارې (اسلام) نه بند کړي دي. دوی يوازې په خپل کفر بسنه نه ده کړې، بلکې نور خلک يې هم د حق له لارې اړولي دي. الله تعالی فرمايي چې دغه کسان په حقيقت کې په ډېر ليرې او ژور ګمراهۍ کې لوېدلي دي. د دوی ګمراهي ډېره سخته ده ځکه چې دوی په خپله بې لارې شوي او نور خلک هم بې لارې کوي، يعنې دوی دواړه کارونه کړي دي: ضلال (بې لارې کېدل) او اضلال (نور بې لارې کول). دا د هغو کسانو حال دی چې د حق د پټولو او د نبي کريم صلی الله عليه وسلم د نعت د کتمولو له امله يې د خلکو پر وړاندې د هدايت لار تړلې ده.

فايدې:

• کفر يوازې د انسان د خپل ځان لپاره تباهي نه ده، بلکې کله چې له کفر سره د نورو بندول هم وي، نو ګمراهي يې لا پسې سخته او ليرې کېږي.
• هغه څوک چې نور خلک د اسلام له لارې نه بندوي، هغوی د اسلام دښمنان دي او د دوی سزا به له نورو کافرانو نه هم سخته وي.
• د حق د لارې بندول او د خلکو ګمراه کول له سترو ګناهونو نه دي، ځکه چې دوی نه يوازې خپل ځان ته ضرر رسوي، بلکې د نورو د هدايت مخه هم نيسي.
• دا آيت مسلمانانو ته دا درس راکوي چې د حق او هدايت د خپرولو لپاره هڅه وکړي، ځکه چې د هدايت د خپرولو اجر به له دې سره برابر وي چې څومره خلک پرې هدايت شي، او د بندولو ګناه به هم همداسې وي.