Sura An-Nisa — Werset 37

Znaczenie słów:

• Jabchalūn (يبخلون) – skąpią, powstrzymują się od wydawania z tego, co mają.
• Al-bukhl (البخل) – skąpstwo, powstrzymywanie się od dawania tego, co obowiązkowe i zalecane.
• Jaktumūn (يكتمون) – ukrywają, zatajają.
• Min fadlihi (من فضله) – z Jego łaski, dobrodziejstw, którymi Bóg ich obdarzył.
• A'tadnā (أعتدنا) – przygotowaliśmy, przyszykowaliśmy.
• Adhāban muhīnan (عذابًا مهينًا) – karę poniżającą, hańbiącą.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

Bóg Wszechmogący opisuje tutaj cechy ludzi zasługujących na Jego gniew i karę – tych, którzy są skąpi, a jednocześnie nakazują innym skąpstwo. Nie wystarcza im bowiem własne powstrzymywanie się od dawania, lecz starają się szerzyć tę naganną postawę wśród innych ludzi. Dodatkowo ukrywają to, czym Bóg ich obdarzył ze Swojej łaski – zarówno majątek, jak i wiedzę, zwłaszcza tę dotyczącą prawdy i religii. Zamiast dzielić się dobrem i wskazywać ludziom drogę właściwą, zatajają ją i ukazują fałsz.

Werset ten odnosi się w szczególności do niektórych grup ludzi, którzy posiadali wiedzę o nadejściu Proroka (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo), lecz ukrywali ją z powodu swoich interesów i pychy. Jednak ogólne znaczenie obejmuje każdego, kto skąpi z tego, co dał mu Bóg, i kto zamiast zachęcać do dobra, zachęca do zła. Tego rodzaju postawa jest cechą niewiernych, dlatego Bóg przygotował dla nich karę poniżającą – taką, która będzie dla nich hańbą i upokorzeniem w życiu ostatecznym.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Zachęta do hojności i ostrzeżenie przed skąpstwem – werset ten uczy nas, że skąpstwo jest cechą naganną, która oddala człowieka od Boga i Jego miłości. Islam wzywa do dzielenia się dobrem, współczucia i pomocy potrzebującym.
2. Odpowiedzialność za innych – nie wystarczy, że sami czynimy dobro; musimy także zachęcać innych do dobra i powstrzymywać ich od zła. Kto nakazuje innym skąpstwo, ponosi podwójny grzech – własnego skąpstwa i wpływu na innych.
3. Wdzięczność za łaski Boga – ukrywanie łask, zwłaszcza tych duchowych, takich jak wiedza i prawda, jest niewdzięcznością wobec Dawcy. Prawdziwy wierzący dzieli się tym, co otrzymał, i nie zataja dobra, które może przynieść korzyść innym.
4. Kara za pychę i niewdzięczność – Bóg przygotował karę poniżającą dla tych, którzy łączą skąpstwo z pychą i pogardą dla innych. To przypomnienie, że żadna pozycja ani majątek nie uchronią człowieka przed sprawiedliwością Boga.
5. Czystość serca i szczerość – werset uczy nas, aby nasze serca były wolne od przywiązania do dóbr materialnych i abyśmy patrzyli na nie jako na powierzone nam przez Boga dobra, które mamy wykorzystywać dla dobra wspólnego.