Сураи Ан-Ниса — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• يَبْخَلُونَ: бахилӣ мекунанд, яъне аз додани неъматҳое, ки Худо ба онҳо ато кардааст, худдорӣ мекунанд.
• الْبُخْلِ: бахилӣ, худдорӣ аз садақа ва кӯмак ба дигарон.
• يَكْتُمُونَ: пинҳон мекунанд, пӯшида медоранд.
• فَضْلِهِ: фазлу неъмати Худо, ки Ӯ ба бандагонаш ато мекунад.
• أَعْتَدْنَا: омода кардем, муҳайё сохтем.
• مُّهِينًا: хоркунанда, расвокунанда.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки сифатҳои бади онҳо зикр шудааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки аз додани он чизе, ки Худованд ба онҳо аз рӯзию неъматҳои худ ато кардааст, бахилӣ мекунанд ва худдорӣ менамоянд. Ғайр аз ин, онҳо дигаронро низ ба бахилӣ фармон медиҳанд ва бо гуфтору рафтори худ мардумро ба ин сифати бад ҳидоят мекунанд. Инчунин онҳо он чизеро, ки Худо аз фазлу неъмати худ ба онҳо додааст — аз рӯзӣ, илм ва ҳақиқат — пинҳон медоранд ва ба мардум намегӯянд, балки ҳақро пӯшида, ботилро зоҳир мекунанд. Ин хислатҳо аз хислатҳои куфр ҳастанд. Ва Худованд барои кофирон азоби хоркунандаро омода кардааст, ки дар он расво ва хор хоҳанд шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бахилӣ ва худдорӣ аз кӯмак ба дигарон сифати бад аст ва бояд аз он парҳез кунем.
• Худованд неъматҳоеро, ки ба мо ато кардааст, барои он додааст, ки бо дигарон муҳаббат ва саховатмандӣ кунем, на ин ки онҳоро пинҳон дорем.
• Даъвати дигарон ба бахилӣ ва пинҳон кардани ҳақиқат аз гуноҳҳои калон аст ва метавонад ба куфр оварда расонад.
• Ислом дини саховатмандӣ, кӯмак ба дигарон ва паҳн кардани илму ҳақиқат аст.
• Худованд одил аст ва барои кофирон азоби хоркунанда омода кардааст, аммо барои мӯъминони саховатманд подоши бузург дорад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки неъматҳои Худоро барои некӣ ва кӯмак ба дигарон истифода барем ва ҳақро пинҳон накунем.