Sure Mü'min — Ayet 10

Kelime Anlamları:

• Yünâdevne: Çağrılırlar, seslenilirler.
• Mekt: Şiddetli buğz, nefret, öfke.
• İz: O zaman, hani.
• Tüd'avne: Çağrılıyordunuz, davet ediliyordunuz.

Tefsir:

Kıyamet günü cehenneme giren kâfirler, orada kendi kötü amellerini ve içinde bulundukları azabı görünce kendilerinden nefret etmeye, kendilerini kınamaya ve lanetlemeye başlarlar. İşte tam o anda cehennem görevlileri onlara şöyle seslenir: "Allah'ın size olan buğzu ve öfkesi, şu an kendinize duyduğunuz nefretten çok daha büyüktür. Çünkü siz dünyada iken peygamberler ve elçiler aracılığıyla imana, Allah'a kulluk etmeye çağrılıyordunuz; fakat siz bu çağrıyı reddediyor, küfürde diretiyor ve Allah'a ortak koşuyordunuz."

Bu sesleniş, onların dünyadaki inkârlarının ne kadar büyük bir günah olduğunu ve Allah'ın gazabının, o anki pişmanlık ve nefretlerinden kat kat şiddetli olduğunu idrak etmelerini sağlar. Onlar artık anlarlar ki, asıl felaketleri, dünyada kendilerine sunulan hidayet ve iman davetini kabul etmemeleridir. O anda duydukları pişmanlık ve kendilerinden nefret, iş işten geçtikten sonra gelen faydasız bir pişmanlıktır.

Ayetten Çıkarılan Faydalar:

1. İman davetine icabet etmek, insanın dünyada yapabileceği en büyük kazançtır. Bu davete sırt çevirmek ise, ahirette telafisi imkânsız bir pişmanlığa ve Allah'ın gazabına sebep olur.
2. Allah'ın kullarına olan merhameti, onları imana çağırmasıyla tecelli eder. Bu çağrıya kulak vermek, hem dünyada huzurun hem de ahirette kurtuluşun anahtarıdır.
3. Kâfirlerin ahirette kendilerinden nefret etmeleri, dünyada iken Allah'ın emirlerini ve peygamberlerin davetini hafife almalarının doğal bir sonucudur. Bu, insanın kendi eliyle kendi felaketini hazırladığını gösterir.
4. Bu ayet, müminlere iman nimetinin kıymetini bilmeleri ve bu nimete şükretmeleri gerektiğini hatırlatır. İman, insanı hem dünyada hem ahirette kurtuluşa erdiren en büyük sermayedir.
5. İnsan, nefsinin isteklerine uyarak dünyada geçici zevkler peşinde koşmamalı; ahiretteki sonsuz hayatı için hazırlık yapmalıdır. Çünkü o gün pişmanlık ve nefret, hiçbir fayda sağlamayacaktır.