Сураи Аш-Шура — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• يُجَادِلُونَ: баҳс мекунанд, ҷанҷол мекунанд.
• آيَاتِنَا: оятҳои Мо, нишонаҳои Мо.
• مَحِيص: ҷои гурехтан, паноҳгоҳ, роҳи наҷот.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки онҳое, ки бо баҳсу ҷанҷоли беҳуда кӯшиш мекунанд оятҳои Моро рад кунанд ва онҳоро ботил созанд, рӯзе хоҳанд донист, ки ҳеҷ роҳи гурехтан ва ҳеҷ паноҳгоҳе аз азоби Худо надоранд. Вақте азоби Худованд ба онҳо фаро расад, наметавонанд аз он бигурезанд ва касе онҳоро наҷот дода наметавонад. Ҳамон вақт аст, ки онҳо ба нотавонӣ ва оҷизии худ эътироф мекунанд ва мефаҳманд, ки танҳо Худо метавонад онҳоро аз ҳалокат наҷот диҳад, аммо дигар дер шудааст. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҷанҷол ва баҳс бо оятҳои Худо натиҷае ба ҷуз пушаймонӣ ва ҳалокат надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бо оятҳои Қуръон ва далелҳои дини Худо бо баҳси беҳуда муқобилат накунем, балки бо дили кушода ва таваҳҳум қабул кунем.
• Мефаҳмонад, ки ҳеҷ кас аз ҳисоби Худованд наметавонад бигурезад ва танҳо Худо паноҳгоҳи ҳақиқӣ аст.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мекунад, пеш аз он ки вақти пушаймонӣ дер шавад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, на китоби ҷанҷол; пас бояд онро бо эҳтиром ва итоат қабул кунем.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат ва азоби Худо ҳатмист ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад, пас бояд дар дунё барои охират омода шавем.