Сураи Аш-Шура — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اسْتَجِيبُوا: Ҷавоб диҳед, итоат кунед ва фармонбардорӣ намоед.
• لِرَبِّكُم: Ба Парвардигори худ, ки Офаридгор ва соҳиби ихтиёри шумост.
• لَا مَرَدَّ لَهُ: Ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ё ботил кунад.
• مَلْجَإٍ: Паногуҳ, ҷое ки ба он паноҳ баред ва аз азоб наҷот ёбед.
• نَكِيرٍ: Инкор кардан, яъне рад кардани гуноҳон ва ё ҷое ки шуморо пинҳон дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бандагонро даъват мекунад, ки ба Парвардигори худ ҷавоб диҳанд ва ба Ӯ итоат намоянд. Ин даъват ба ҳамаи мардум равона шудааст, то ки ба амрҳои Худо шитоб кунанд ва аз манъҳои Ӯ дурӣ ҷӯянд. Инчунин бояд корҳои некро ба таъхир наандозанд, зеро таъхир кардан дар амали нек офатҳо ва монеаҳо дорад. Ин даъват пеш аз фаро расидани рӯзи қиёмат аст, рӯзе ки ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ва аз он ҷилавгирӣ кунад. Дар он рӯз ҳеҷ паноҳгоҳе нест, ки инсон ба он паноҳ барад ва аз азоби Худо наҷот ёбад, ва ҳеҷ роҳе нест, ки гуноҳони худро инкор кунад ё пинҳон дорад. Дар он рӯз инсонҳо нотавон ва шикастаанд ва ба гуноҳони худ иқрор мешаванд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати Худо зуд ҷавоб диҳем ва корҳои некро ба таъхир наандозем.
• Моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Моро водор мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба сӯи Худо тавба кунем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар он рӯз ҳеҷ паноҳ ва ҳеҷ баҳонае вуҷуд надорад, бинобар ин бояд дар ҳаёти дунё омодагии комил гирем.
• Ин оят муҳаббати ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худо бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро ба роҳи наҷот ҳидоят мекунад.