Сураи Аз-Зухруф — Оят 78

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَقَدْ جِئْنَاكُم»: Ба таҳқиқ ба сӯи шумо омадем ва ба шумо расонидем.
• «بِالْحَقِّ»: Бо ҳақиқат, яъне бо Қуръон ва дастуроти равшани Худованд.
• «كَارِهُونَ»: Бадбинон, нописандкунандагон, яъне касоне ки аз ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки ба бандагони худ ҳақро равшан ва бешубҳа расонидааст. Ин ҳақ ҳамон паём ва дастуротест, ки тавассути паёмбарон омадааст ва дар он ҳеҷ шакке нест. Аммо аксари мардум на танҳо онро қабул накарданд, балки аз он нафрат доштанд ва бад медонистанд. Сабаби ин нописандӣ он аст, ки пайравӣ аз ҳақ ба нафси инсон машаққат ва заҳмат меорад ва бо хоҳишҳои нафсонӣ мухолиф аст. Ин оят ҳамчун сарзаниш ва танбеҳ ба касонест, ки ҳақро рад карданд ва аз он рӯй гардониданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд ҳақро ба воситаи паёмбарон ба тамоми мардум расонидааст ва ҳеҷ баҳонае барои касоне ки онро рад мекунанд, намемонад.
• Ҳақ ҳамеша равшан ва бешубҳа аст, аммо баъзе мардум аз сабаби ҳавасҳои нафсонӣ ва душвории амал ба он, аз он нафрат меварзанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо дили кушод қабул кунем ва аз пайравии он худдорӣ накунем, зеро саодати дунявӣ ва ухравӣ дар пайравӣ аз ҳақ аст.
• Ислом дини ҳақ ва равшан аст ва ҳар касе ки ба он рӯй оварад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.