Сураи Ад-Духан — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «تَعْلُوا»: аз решаи «علو» буда, маънои баландӣ кардан, гарданкашӣ ва такаббурӣ нисбат ба Худоро дорад.

— «سُلْطَانٍ مُبِينٍ»: далели равшан ва ҳуҷҷати ошкор, ки ҳақиқати рисолатро исбот мекунад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Паёмбар (алайҳис-салом) ба қавми худ мегӯяд, ки бар зидди Худо гарданкашӣ накунед ва худро аз бандагони Худо бартар нашуморед. Мақсад аз ин гарданкашӣ он аст, ки аз ибодати Худо рӯй нагардонед ва аз фармонҳои Ӯ саркашӣ накунед. Паёмбар мефармояд, ки ман барои шумо далели равшан ва ҳуҷҷати ошкор овардаам, ки дурустии рисолатамро исбот мекунад. Ин далел ҳамон мӯъҷизаҳо ва нишонаҳои равшанест, ки Худованд ба ӯ ато кардааст. Пас, сазовор аст, ки мардум ба ҷои такаббур ва саркашӣ, ба ин даъват гӯш диҳанд ва ба Худо итоат кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини фурӯтанӣ аст ва такаббурӣ нисбат ба Худо ва бандагони Ӯро рад мекунад.

— Худованд барои ҳидояти одамон далелҳои равшан мефиристад, то ҳеҷ кас баҳонае барои нофармонӣ надошта бошад.

— Даъвати Паёмбар (алайҳис-салом) даъвати раҳмат ва ҳидоят аст, на зӯроварӣ ва бартарӣ.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои гарданкашӣ, ба Худо итоат кунем ва аз паёмҳои Ӯ пайравӣ намоем, зеро ин роҳи наҷот ва саодат аст.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ояти он барои инсон дарси зиндагӣ ва роҳнамоист.