Сураи Ад-Духан — Оят 20

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «عُذْتُ»: паноҳ бурдан, паноҳ ҷустан ва худро дар ҳимояи касе қарор додан.

— «تَرْجُمُونِ»: сангсор кардани ман, яъне бо санг куштани ман; дар ин ҷо маънои васеътари он — озор додан, таҳдид кардан ва куштан аст.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки ман ба Парвардигори худ ва Парвардигори шумо — Аллоҳ таоло — паноҳ мебарам аз он ки шумо маро сангсор кунед ё бикушед. Ӯ мехоҳад бигӯяд, ки ман ба қудрати Аллоҳ такя мекунам ва танҳо Ӯ метавонад маро аз шарри шумо нигаҳ дорад. Ин сухан нишонаи тавозуъ, таваккул ва эътимоди комил ба Аллоҳ аст. Ҳамчунин дар он ишора ҳаст, ки Парвардигори ман ва шумо якест; Ӯ ҳамаро офаридааст ва ба ҳоли ҳама огоҳ аст. Пайғамбар на ба зӯри худ, балки ба ёрии Аллоҳ паноҳ меҷӯяд, то шумо ба ӯ озор нарасонед ва ӯро аз роҳи даъват боз надоред. Агар шумо паёмро намепазиред, ҳадди ақал ба ӯ озодӣ диҳед ва аз озор додан даст кашед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон дар ҳамаи корҳо, хусусан дар вақти таҳдид ва хатар, бояд ба Аллоҳ паноҳ барад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.

— Таваккул ба Аллоҳ воситаи муҳими ҳифзи дил аз тарс ва ноумедӣ аст.

— Пайғамбарон бо тавозуъ ва меҳрубонӣ даъват мекарданд ва ҳатто дар вақти таҳдид ба касе бадӣ намегуфтанд.

— Эътиқод ба ягонагии Парвардигор дилро ором ва устувор месозад, зеро ҳама дар дасти Ӯ ҳастанд.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар роҳи ҳақ сабр кунем, ба Аллоҳ такя намоем ва аз зӯроварӣ ва озор додан дурӣ ҷӯем.

— Ва ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба паёмҳои осмонӣ бо эҳтиром муносибат кунем ва ба даъвати нек ҷавоби нек диҳем.