Сураи Ад-Духан — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَاعْتَزِلُونِ»: аз ман дур шавед, маро ба ҳоли худ гузоред ва ба ман осеб нарасонед.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони Ҳазрати Шуайб (а) ё Ҳазрати Мӯсо (а) ба қавми худ аст, ки онҳоро ба имон даъват мекард. Мефармояд: агар шумо ба он чизе ки ман овардаам имон наёваред ва маро тасдиқ накунед, пас аз ман дур шавед ва ба ман бадӣ нарасонед — на бо даст ва на бо забон. Яъне ҳадди ақал он аст, ки маро озод гузоред ва ба ман зараре нарасонед. Ин оят нишон медиҳад, ки даъватгар бояд бо нармӣ ва адолат рафтор кунад ва ҳатто вақте ки қавм имон намеоранд, аз онҳо танҳо дурӣ ва нарасондани осебро талаб мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ислом дини сулҳу осоиш аст ва ҳатто дар ҳолати рад шудан аз имон, ба зӯроварӣ даъват намекунад.

— Даъватгар бояд бо ахлоқи некӯ ва сабр бо мардум муносибат кунад.

— Ҳар кас озод аст, ки имон биёварад ё на, аммо набояд ба дигарон осеб расонад.

— Эҳтироми озодии интихоб ва ҳуқуқи инсон дар ислом эҳтиром мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои душманӣ ва озору осеб, роҳи дурӣ ва сулҳро интихоб кунем.