سوره دخان — آیه 27

معانی کلمات:

• نَعْمَةٍ: زندگی خوش و خرم، نعمت و آسایش.
• فَاکِهِینَ: متنعّم و خوشگذران، کسانی که با شادی و سرمستی در نعمتها غرق بودند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه بیان سرگذشت فرعون و قومش، پس از ذکر هلاکت و غرق شدن آنها، میفرماید: چه بسیار نعمتها و زندگیهای پر از خوشی و آسایش که آنان در آن غرق بودند و از آن برخوردار میشدند! آنها در باغهای سرسبز، چشمههای جاری، کشتزارهای خرّم و خانههای زیبا زندگی میکردند و با خوشگذرانی و سرمستی، روزگار میگذراندند. اما این نعمتها هیچکدام نتوانست آنان را از عذاب الهی نجات دهد و سرانجام، همه را رها کرده و به دیار نیستی شتافتند. این آیه اشاره به آن دارد که آنان در اوج رفاه و آسایش بودند، اما غرور و تکبرشان سبب شد تا نعمتها را فراموش کرده و به جای شکرگزاری، به طغیان و سرکشی بپردازند.

فواید و درسهای آیه:

• نعمتهای دنیوی هر چقدر هم زیاد و دلپذیر باشند، اگر با ایمان و شکر همراه نباشند، نه تنها ماندگار نیستند، بلکه میتوانند مایه غرور و سقوط انسان شوند.
• انسان نباید به داشتههای مادی خود مغرور شود؛ زیرا این نعمتها امانتی در دست او هستند و هر لحظه ممکن است از او گرفته شوند.
• یادآوری سرنوشت فرعون و قومش، عبرتی است برای همه تا بدانند که قدرت و ثروت و رفاه، هیچکدام در برابر اراده الهی پایداری نمیکنند.
• شکرگزاری از نعمتهای الهی و استفاده درست از آنها در مسیر رضایت خدا، سبب بقا و برکت آنها میشود، در حالی که کفران نعمت، نابودی و زوال را به دنبال دارد.