Сураи Аль-Джасия — Оят 21

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَمْ — ё (ҳарфи истифҳом, ки барои рад кардан ва инкор омадааст).
• حَسِبَ — гумон кард, пиндошт.
• اجْتَرَحُوا — касб карданд, анҷом доданд (аз решаи "ҷарҳ", ки маънои касб ва анҷом доданро дорад).
• السَّيِّئَاتِ — бадиҳо, гуноҳҳо, аъмоли бад.
• نَجْعَلَهُمْ — онҳоро қарор диҳем, онҳоро гардонем.
• سَوَاءً — баробар, яксон.
• مَحْيَاهُمْ — зиндагии онҳо.
• مَمَاتُهُمْ — марги онҳо.
• سَاءَ — бад аст, зишт аст.
• يَحْكُمُونَ — ҳукм мекунанд, қазоват мекунанд.

1. Тафсири оят:

Оё онҳое, ки бо дасту дили худ гуноҳу бадиҳо ва куфру исёнро касб кардаанд, гумон мекунанд, ки Мо онҳоро мисли касоне қарор медиҳем, ки ба Худо имон овардаанд ва аъмоли солеҳ анҷом додаанд? Оё онҳо дар зиндагӣ ва марг баробаранд? Ҳаргиз чунин нест! Ин гумон ва ҳукми онҳо бисёр бад ва норавост.

Дар ҳаёти дунё муъмин ва кофир метавонанд дар ризқ, сиҳатӣ, беморӣ ва дигар неъматҳои дунёвӣ баробар бошанд, аммо дар охират ҳаргиз баробар нахоҳанд буд. Муъмин бо раҳмати Худо ба биҳишт дохил мешавад ва кофир бо адолати Худо ба дӯзах меравад. Пас, онҳо дар марг ва саранҷом баробар нестанд, ҳарчанд дар зоҳири зиндагии дунё монандӣ дошта бошанд.

Ин оят раддияи сахтест бар он гумоне, ки гумонкорони гуноҳкор доранд, ки гӯё онҳо дар охират бо муъминони некӯкор баробар хоҳанд буд. Ин ҳукми онҳо ҳукми ботил ва зишт аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар назди Худо муъмин ва кофир, некӯкор ва бадкор ҳаргиз баробар нестанд.
• Адолати Худо тақозо мекунад, ки ҳар кас мувофиқи аъмоли худ ҷазо ё подош бигирад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба аъмоли солеҳ ва имон сахт бичистем, зеро саранҷоми некӯкор биҳишт аст.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки гумон кардани баробарии неку бад дар охират гумонест ботил ва хато.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё ҷои озмоиш аст ва набояд бо дидани неъматҳои дунёвӣ дар дасти гуноҳкорон фирефта шавем.
• Ин оят дили муъминонро ором мекунад, ки агар дар дунё бо кофирон баробар бошанд ҳам, дар охират ҷои онҳо ҷудо ва саранҷоми онҳо некӯст.