Сураи Аль-Ахкаф — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• دَاعِيَ اللَّهِ: даъваткунандаи Худо, яъне Паёмбар Муҳаммад (с) ки мардумро ба тавҳид ва ҳақ даъват мекунад.
• مُعْجِزٍ: оҷизкунанда, яъне касе ки Худоро нотавон карда метавонад ё аз қудрати Ӯ бигурезад.
• أَوْلِيَاءُ: ёрон, ҳомиён ва наҷотдиҳандагон.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: гумроҳии ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин ояти карима мефармояд: Ҳар касе ки даъвати Паёмбари Худоро қабул накунад ва ба ончи ӯ ба сӯи он даъват мекунад — яъне ба тавҳид, имон ва амали солеҳ — ҷавоб надиҳад, пас ӯ ҳаргиз Худоро дар замин оҷиз карда наметавонад. Яъне наметавонад аз дасти қудрати Худо бигурезад ва аз ҳисобу ҷазои Ӯ халос шавад, ҳатто агар дар тамоми замин пароканда шавад. Ва барои чунин шахс ғайр аз Худо ҳеҷ ёру ҳомие нест, ки ӯро аз азоби Худо наҷот диҳад ё аз балоҳо муҳофизат кунад. Чунин одамон дар гумроҳии ошкор ва равшане қарор доранд, ки аз роҳи ҳақ дур шудаанд ва ҳақиқатро дидаву дониста рад мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки даъвати Паёмбар (с) даъвати Худост ва ҷавоб додан ба он сабаби наҷот ва саодат аст.
• Ҳеҷ кас наметавонад аз қудрати Худо бигурезад ва ҳеҷ паноҳгоҳе ғайр аз Ӯ нест.
• Инсон бояд бидонад, ки танҳо Худо ҳомии ҳақиқӣ ва наҷотдиҳанда аст, на дигарон.
• Рӯй гардондан аз даъвати ҳақ сабаби гумроҳии ошкор мегардад, ки ин боиси ҳалокат аст.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва итоат ба Худо ва Паёмбараш тарғиб мекунад ва дилҳоро ба ислом ҷалб месозад, зеро ислом роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.