سوره احقاف — آیه 32

معانی کلمات:

• داعی الله: دعوتکننده به سوی خداوند، یعنی پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم).
• بِمُعجِز: کسی که بتواند از قلمرو قدرت خداوند بگریزد یا او را ناتوان سازد.
• أَولِیاء: یاران و یاورانی که بتوانند انسان را از عذاب الهی محافظت کنند.
• ضَلالٍ مُبین: گمراهی آشکار و روشن.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه میفرماید: هر کسی که دعوت پیامبر خدا را اجابت نکند و به ندای توحید و حق پاسخ مثبت ندهد، هرگز نمیتواند در زمین از چنگال قدرت الهی بگریزد و خداوند را ناتوان سازد. او هر جا که فرار کند، تحت سلطه و احاطه خداوند است و هیچ راه فراری از قضای الهی ندارد. همچنین برای چنین شخصی هیچ یاور و مدافعی جز خداوند وجود ندارد که بتواند او را از عذاب الهی محافظت کند یا در برابر خواست خداوند از او دفاع نماید. چنین افرادی در گمراهی آشکار و روشنی قرار دارند که نه تنها از حق دور شدهاند، بلکه راه را کاملاً گم کرده و در بیراههی ضلالت گرفتار آمدهاند.

فواید و درسهای آیه:

1. انسان هرگز نباید خود را از قلمرو قدرت الهی خارج ببیند؛ خداوند بر همه چیز احاطه کامل دارد و هیچ پناهگاهی جز او وجود ندارد.
2. اجابت دعوت پیامبران و پیروی از راه حق، تنها راه نجات و رستگاری است و سرپیچی از آن، انسان را در گمراهی آشکار قرار میدهد.
3. تکیه بر غیر خدا و اتکا به اولیای غیرالهی، توهمی باطل است؛ زیرا هیچ کس نمیتواند در برابر اراده خداوند از انسان دفاع کند.
4. این آیه هشداری است برای همه انسانها که عاقبت کسانی که دعوت حق را نادیده میگیرند، زیان و خسران است و هیچ پناهگاهی جز رحمت الهی وجود ندارد.