Surja El-Maide — Ajet 102

Kuptimet e fjalëve:

• "قَدْ سَأَلَهَا": E ka pyetur atë (pyetjen e tillë) një popull.
• "قَوْمٌ مِّن قَبْلِكُمْ": Një popull para jush (nga popujt e kaluar).
• "ثُمَّ أَصْبَحُوا بِهَا كَافِرِينَ": Pastaj u bënë mohues të asaj (pyetjeje ose të urdhërit që erdhi pas saj).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i qorton besimtarët që bëjnë pyetje të tepërta për gjëra që nuk u janë urdhëruar, duke u thënë se edhe popujt e mëparshëm kanë bërë pyetje të tilla. Ata pyetën të dërguarit e tyre për gjëra që nuk ishin të detyrueshme, por kur ato gjëra u urdhëruan dhe u bënë obligim, ata nuk i zbatuan dhe i mohuan ato. Për shembull, populli i Themudit i kërkoi profetit Salih a.s. një deve si shenjë, dhe kur ajo u dërgua, ata e mohuan dhe e therën atë, duke u bërë kështu mohues. Gjithashtu, populli i Isait a.s. kërkoi tryezën nga qielli, dhe kur ajo zbriti, disa prej tyre nuk besuan dhe u dënuan. Pra, ky ajet është një paralajmërim për muslimanët që të mos pyesin për gjëra që mund të sjellin vështirësi mbi ta, sepse popujt e mëparshëm e bënë këtë dhe u shkatërruan për shkak të moszbatimit të asaj që u kërkua.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mësimi për të mos pyetur për gjëra që nuk janë të nevojshme në fe, sepse pyetjet e tepërta mund të sjellin urdhëra që e vështirësojnë jetën.
2. Paralajmërim kundër mosbindjes ndaj urdhërave të Allahut pasi ato bëhen të qarta, sepse mohimi i tyre pas diturisë është shkak i dënimit.
3. Nxitje për t'u kënaqur me atë që ka zbritur nga Allahu dhe për t'u fokusuar në zbatimin e urdhërave ekzistuese, në vend që të kërkojmë gjëra të reja që mund të na ngarkojnë.
4. Tregim i mëshirës së Allahut ndaj këtij umeti, sepse Ai nuk na ka ngarkuar me pyetje të tilla që i rënduan popujt e mëparshëm, dhe na fton në lehtësim dhe butësi në fe.