Сураи Аль-Маида — Оят 102

1. Маънои калимаҳо:

— «قَدْ سَأَلَهَا»: яъне «албатта, онро пурсиданд» — ҷонишини «ҳо» ба саволҳое бармегардад, ки дар ояти пешина зикр шудааст.

— «قَوْمٌ»: гурӯҳе аз мардум, қавме.

— «مِّن قَبْلِكُمْ»: аз шумо пештар, яъне умматҳои гузашта.

— «ثُمَّ أَصْبَحُوا»: сипас гардиданд, оқибат ба он расиданд.

— «بِهَا كَافِرِينَ»: ба сабаби он инкоркунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он Худованд бандагонашро аз пурсидани саволҳои беҳуда ва зиёдатӣ бозмедорад. Дар ин ҷо мефармояд, ки чунин саволҳоро мардуме аз умматҳои пеш аз шумо низ пурсида буданд. Вақте ки Худованд он чиро, ки онҳо пурсида буданд, бар онҳо фарз кард ва ба онҳо амр дод, онҳо ба он амал накарданд ва аз итоат саркашӣ карданд. Ҳамин саркашӣ ва инкор кардани онҳо боиси он шуд, ки ба он саволҳо ва ба он амр кофир шаванд. Мисли он ки қавми Солеҳ аз ӯ мӯъҷизаи шутурро талаб карданд, вақте ки Худованд онро овард, онҳо ба он имон наоварданд ва ҳалок шуданд; ё қавми Исо аз осмон дастархон (моида) пурсиданд, сипас ба он кофир шуданд. Пас, ин оят огоҳист барои мӯъминон, ки аз пурсидани саволҳои беҳуда ва зиёдатӣ эҳтиёт кунанд, то мабодо ба ҳолати онҳо гирифтор шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз пурсидани саволҳои беҳуда ва зиёдатӣ дар бораи аҳкоми дин худдорӣ кунад, зеро ин метавонад ба сахтшавии таклиф ва баъдан ба саркашӣ аз амри Худованд оварда расонад.

— Диндории ҳақиқӣ дар он аст, ки инсон ба он чи Худованд фармуда, таслим шавад ва амал кунад, на танҳо бипурсад ва баъд инкор кунад.

— Қуръон моро аз рафтори умматҳои гузашта, ки ба сабаби саркашӣ ва инкор ҳалок шуданд, ибрат мегирад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини осонӣ ва муътадил аст; Худованд намехоҳад бандагонашро ба машаққат андозад, балки мехоҳад онҳо бо ихлос ва итоат зиндагӣ кунанд.

— Ҳар кас, ки ба аҳкоми Худованд боварӣ дорад ва онҳоро қабул мекунад, саодати дунявӣ ва ухравиро ба даст меорад; ва ҳар кас, ки инкор кунад, зиёнкор мешавад.