سورت مائده — آیت 117

مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ ۚ وَكُنتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَّا دُمْتُ فِيهِمْ ۖ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنتَ أَنتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

د مهمو کلمو معانی:

• شَهیدًا: ګواه، څارونکی، لیدونکی
• تَوَفَّیْتَنِي: زما موده پای ته رسولې، زما د ژوند موده په ځمکه کې پای ته رسولې (د پورته کولو په معنی)
• الرَّقِيب: ساتونکی، څارونکی، چې له هغه نه هېڅ شی پټ نه وي

تفسیر:

حضرت عیسیٰ علیه السلام به خپل رب ته وویل: "اى زما ربه! ما له خلقو سره هېڅ خبره نه ده کړې، پرته له هغه چې تا ما ته امر کړی و او په خپل وحې سره راته رسولې وه. هغه دا وه چې ما ورته وویل: تاسو ټول د الله عبادت وکړئ، هغه ذات چې زما رب دی او ستاسو رب دی، او له هغه سره د بل هیچا شریک مه ګرځوئ. ما دوی ته بل هېڅ شی نه دي ویلي، نه د خپل ځان په اړه مې کومه غلطه دعوه کړې وه او نه مې دوی ته داسې کوم حکم کړی و چې تا راته نه و کړی.

او کله چې زه په دوی کې وم، زه پر دوی ګواه وم، یعنې زه به د دوی خبرې او کړنې لیدلې او د دوی په اعمالو باندې به مې څارنه کوله، او ما دوی ته د حق او توحید سپارښتنه کوله. خو کله چې تا زما موده پای ته ورسوله، یعنې زه دې له دوی نه جلا کړم او ژوندی دې ما آسمان ته پورته کړ، نو له هغه وروسته ته پخپله پر دوی څارونکی یې، ته د دوی په پټو او ښکاره اعمالو خبر یې، او هېڅ شی له تا نه پټ نه دی.

ته پر هر شي ګواه یې، زما پر خبرو او د دوی پر خبرو او اعمالو، نو که دوی زما له وروسته په هر څه اخته شوي وي، نو ته پر هغه ښه خبر یې، او زه د دوی له هغو کړنو نه پاک او بېزاره یم چې ما ورته امر نه و کړي.

دعوتي اړخ:

دا آیت مونږ ته د حضرت عیسیٰ علیه السلام د صداقت، اخلاص او د رسالت د امانت د اداء کولو ښکلی مثال راښیي. هغه خپل قوم ته د توحید او د الله د عبادت بلنه ورکړه او له دوی نه یې هیله نه درلوده چې هغه ته الهي حيثیت ورکړي. دا مونږ ته دا درس راکوي چې مونږ باید په خپل ژوند کې د الله تعالیٰ حکمونو ته غاړه کیږدو او له هغه څه نه ځان وساتو چې الله یې نه دی حکم کړی. همچنان دا آیت مونږ ته د الله تعالیٰ د علم او څارنې یادونه کوي، چې هغه پر هر شي ګواه دی، نو مونږ باید په خپلو خبرو او کړنو کې محتاط واوسو، ځکه چې الله تعالیٰ پر مونږ څارونکی دی. او د حضرت عیسیٰ علیه السلام دا خبره مونږ ته د اسلام د حقانیت ثبوت هم دی، چې عیسایان باید د حضرت عیسیٰ علیه السلام دا خبره ومني چې هغه د الله بنده او رسول و، نه د الله زوی او نه د عبادت وړ.