Sura Al-Ma'ida — Werset 117

Znaczenia słów:

• شَهِيدًا – świadkiem, obserwatorem, nadzorcą.
• مَا دُمْتُ فِيهِمْ – dopóki przebywałem wśród nich.
• تَوَفَّيْتَنِي – zabrałeś mnie do Siebie (poprzez wzniesienie do nieba).
• الرَّقِيبَ – Czuwającym, Strzegącym, tym, który obserwuje wszystko.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Jezus (pokój z nim) odpowiada swojemu Panu w Dniu Sądu, kiedy to Bóg zapyta go o to, co mówił do swojego ludu. Jego odpowiedź jest pełna pokory i całkowitego poddania się woli Bożej.

Mówi on: „Nie powiedziałem im niczego ponad to, co mi nakazałeś przekazać. Nie dodałem ani słowa od siebie, nie zmieniłem Twojego przesłania i nie zniekształciłem Twojej religii. Nakazałeś mi jedynie, abym im przekazał, by czcili Ciebie samego – Ciebie, który jesteś moim Panem i ich Panem. Nie prosiłem ich, aby czcili mnie lub moją matkę, ani nie zachęcałem ich do żadnych innych form bałwochwalstwa. Moim jedynym przesłaniem było to, co Ty mi objawiłeś – czysty monoteizm i szczere oddanie Tobie.”

Następnie Jezus wyjaśnia swoją rolę wobec swojego ludu: „Byłem nad nimi świadkiem i stróżem, dopóki przebywałem wśród nich. Widziałem ich czyny, słyszałem ich słowa i znałem ich postępowanie. Nie mogłem jednak zajrzeć do ich serc ani poznać ich ukrytych intencji – to wiedza zarezerwowana wyłącznie dla Ciebie.”

Kiedy zaś Bóg zabrał go do siebie, wznosząc go żywego do nieba, Jezus nie miał już żadnej kontroli nad swoim ludem. To Bóg – i tylko On – stał się jedynym Czuwającym nad nimi, znającym wszystkie ich czyny, zarówno te jawne, jak i ukryte. Bóg jest świadkiem wszystkiego – nie umknie Mu żadne słowo, żaden czyn, żadna myśl, ani na ziemi, ani w niebie.

Ta wypowiedź Jezusa jest jednocześnie uniewinnieniem go od jakiegokolwiek udziału w tym, co jego lud czynił po jego wniebowstąpieniu, oraz potwierdzeniem, że nie nauczał on niczego poza czystym monoteizmem.

Korzyści i nauki płynące z tego wersetu:

1. Czystość monoteizmu (Tauhid) – Jezus, podobnie jak wszyscy prorocy, nauczał wyłącznie czci jednego Boga. To dowód, że islam – wiara w jednego Boga – jest tą samą religią, którą głosił Jezus, i że nie ma w niej miejsca na oddawanie czci komukolwiek innemu poza Allahem.
2. Uczciwość i wierność posłannictwu – Prorocy przekazują dokładnie to, co im objawiono, bez dodawania i odejmowania. To uczy nas, że prawdziwy przekaz religijny musi być wierny źródłu, a każda ludzka ingerencja w treść objawienia jest zdradą powierzonego zadania.
3. Pokora wobec Boga – Jezus, mimo swojej wysokiej pozycji, przedstawia siebie jako sługę Bożego, który wykonał jedynie to, co mu nakazano. To wzór pokory dla każdego człowieka – im wyższa pozycja, tym większa odpowiedzialność i pokora przed Stwórcą.
4. Bóg jest świadkiem wszystkiego – Świadomość, że Bóg widzi i słyszy wszystko, co robimy, powinna skłaniać nas do prawości w każdej sytuacji – zarówno publicznie, jak i w ukryciu. Nikt nie ucieknie przed Jego wiedzą i sprawiedliwością.
5. Ochrona przed fałszywymi naukami – Ten werset chroni muzułmanów przed fałszywymi wyobrażeniami o Jezusie, pokazując, że on sam odcina się od wszelkich form deifikacji i oddawania mu czci. To zaproszenie do poznania prawdy o Jezusie takim, jakim był naprawdę – prorokiem i sługą Boga.