Сураи Аль-Маида — Оят 67

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَلِّغْ — расондан, таблиғ кардан, яъне паёмро пурра ва равшан ба мардум расондан.
• أُنزِلَ إِلَيْكَ — он чизе ки ба ту нозил шудааст, яъне ваҳйи Илоҳӣ.
• فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ — пас рисолаташро нарасондаӣ, яъне агар як қисми ваҳйро пинҳон кунӣ, гӯё тамоми рисолатро нарасонда бошӣ.
• يَعْصِمُكَ — туро ҳифз мекунад, аз осеби душманон нигаҳ медорад.
• لَا يَهْدِي — ҳидоят намекунад, ба роҳи рост раҳнамоӣ намекунад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, он чи аз ҷониби Парвардигорат ба ту нозил шудааст, пурра ва бе камӣ ба мардум расон. Ҳеҷ чизро аз он пинҳон накун ва аз касе ҷуз Аллоҳ натарс. Агар ту як қисми онро пинҳон кунӣ ё дар расондани он кӯтоҳӣ кунӣ, гӯё тамоми рисолатро нарасонда бошӣ; зеро пинҳон кардани як ҷузъи ваҳй ба маънои аз байн рафтани тамоми рисолат аст. Паёмбари Худо (с) тамоми он чи ба ӯ фармуда шуда буд, пурра расонд ва ҳеҷ чизро пинҳон накард. Ҳар кас гумон кунад, ки ӯ чизе аз ваҳйро пинҳон кардааст, бар Аллоҳ ва Расулаш даъвои бузург кардааст.

Аллоҳ туро аз мардум ҳифз мекунад ва аз шарри душманонат нигаҳ медорад; онҳо наметавонанд ба ту осебе расонанд — на бо куштан ва на бо роҳи дигар. Вазифаи ту танҳо расондани паём аст. Ба ростӣ, Аллоҳ қавми кофиронро, ки ҳидоятро намехоҳанд ва аз роҳи ҳақ рӯй мегардонанд, ба роҳи рост раҳнамоӣ намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки расондани паёми Илоҳӣ амонат ва вазифаи бузург аст ва дар он кӯтоҳӣ кардан ҷоиз нест.
• Паёмбари Худо (с) рисолатро пурра расонд ва ба мо низ бояд даъвати ҳақро бе тарсу хашм расонем.
• Аллоҳ бандагони содиқи худро ҳифз мекунад ва аз шарри душманон нигаҳ медорад; пас набояд аз осеби мардум тарсид, вақте ки роҳи ҳақ аст.
• Ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст; ӯ касонеро, ки ба ҳақ рӯй меоранд, ба роҳи рост раҳнамоӣ мекунад ва кофиронро, ки худ ҳидоятро намехоҳанд, раҳнамоӣ намекунад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба рисолати Паёмбар (с) бовар кунем ва бидонем, ки ӯ тамоми ваҳйро пурра расондааст ва ҳеҷ чизро пинҳон накардааст.