Sura Kaf — Werset 3

Znaczenie słów:

• A-idhā mitnā – „Czy kiedy umrzemy…” – pytanie retoryczne wyrażające zaprzeczenie i zdziwienie.
• Kunnā turāban – „staniemy się prochem” – całkowity rozkład ciała po śmierci.
• Dhālika raj'un ba'īd – „to jest powrót daleki” – czyli niemożliwy i odległy od rozsądku według nich.

Tafsir (wyjaśnienie):

Niewierni z Mekki, słysząc wezwanie do wiary w zmartwychwstanie, odpowiadali z niedowierzaniem: „Czy naprawdę, kiedy umrzemy i zamienimy się w proch, zostaniemy ponownie przywróceni do życia? To jest coś nie do pomyślenia!”. Uważali, że powrót do życia po całkowitym rozkładzie ciała jest czymś niemożliwym, sprzecznym z naturalnym porządkiem rzeczy. Ich zdaniem, skoro ciało ulega zniszczeniu i miesza się z ziemią, nie ma żadnej możliwości, aby wróciło do swojej pierwotnej postaci. Zaprzeczali tym samym mocy Allaha, który stworzył ich po raz pierwszy z niczego, a przecież ten, kto potrafi stworzyć, potrafi też przywrócić do życia. Ich słowa były wyrazem pychy i lekceważenia Bożej wszechmocy, a także dowodem na to, że nie zastanawiali się nad początkiem swojego istnienia.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Wiara w moc Allaha – Ten, kto stworzył człowieka z niczego, ma absolutną władzę nad przywróceniem go do życia po śmierci. Nic nie jest dla Niego niemożliwe.
2. Przestroga przed lekceważeniem – Zaprzeczanie zmartwychwstaniu wynika z braku refleksji nad stworzeniem i wszechmocą Boga. Człowiek powinien patrzeć na świat z pokorą i podziwem dla Bożego dzieła.
3. Zachęta do rachunku sumienia – Świadomość, że po śmierci nastąpi powrót do życia, skłania człowieka do dobrych uczynków i unikania grzechów, bo każdy czyn będzie rozliczony.
4. Pocieszenie dla wierzących – Wiara w zmartwychwstanie daje nadzieję na spotkanie z Bogiem i nagrodę za cierpliwość oraz prawe życie, nawet jeśli świat doczesny nie zawsze sprzyja sprawiedliwości.