Surat Qaf — Ayat 7

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• مَدَدْنَاهَا (madadnāhā): Ingsun ngelar lan ngebaki bumi iki.
• رَوَاسِيَ (rawāsiya): Gunung-gunung sing kuwat lan mantep.
• زَوْجٍ (zauj): Pasangan utawa jinise tanduran.
• بَهِيجٍ (bahīj): Sing katon apik, nyenengake lan nggumunake.

1. Tafsir Ayat:

Allah SWT ngandhani menawa bumi iki wis diparingi gelar lan jembar banget, supaya bisa dienggoni lan diolah dening manungsa. Bumi iki ora mung dadi papan panggonan, nanging uga diparingi gunung-gunung sing kuwat lan mantep minangka pasak, supaya bumi ora goyang lan ora malik. Gunung-gunung iki dadi penyeimbang lan njaga stabilitas bumi.

Saliyane iku, Allah uga nuwuhake ing bumi iki macem-macem jinis tanduran lan tetuwuhan sing katon endah lan nyenengake. Kabeh iki minangka tandha kekuwasane Allah lan bukti katresnane marang manungsa, supaya manungsa bisa njupuk manfaat lan ngrasakake kaendahane alam.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake kita yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Welas Asih marang makhluke. Bumi lan kabeh isine diparingake kanggo manungsa supaya bisa urip tentrem lan makmur.
• Kita kudu syukur marang nikmat Allah sing ora bisa dietung, kalebu bumi sing jembar, gunung sing kuwat, lan tanduran sing apik-apik.
• Kanthi maca lan nggatekake ayat iki, kita dadi luwih ngerti babagan kebesaran Allah lan tambah iman lan taqwa.
• Ayat iki uga ngajak kita supaya njaga lan ngrawat alam, amarga kabeh iki minangka titipan saka Allah kanggo kita lan generasi sabanjure.