Сураи Аз-Зарият — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «آخِذِينَ»: қабулкунандагон, гирандагон.

— «آتَاهُمْ»: дод аст ба онҳо.

— «مُحْسِنِينَ»: некӯкорон, некӯкорӣкунандагон.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар бораи парҳезгорон хабар медиҳад, ки онҳо дар боғҳои биҳиштӣ ва чашмасорҳои равон ҷой мегиранд ва он чизеро, ки Парвардигорашон аз неъматҳои гуногун ба онҳо ато кардааст, бо ризо ва хушнудӣ қабул мекунанд. Ин неъматҳо ба дараҷае пок ва беайбанд, ки ҳеҷ чизи номатлуб ва нохушоянд дар онҳо нест, бинобар ин онҳо бо шодмонӣ ва рҳои комил онро мегиранд. Сабаби ин подоши бузург он аст, ки онҳо пеш аз расидан ба ин неъматҳо дар дунё некӯкор буданд — амалҳои солеҳ анҷом медоданд, фармонҳои Худоро иҷро мекарданд ва аз манъкардаҳояш парҳез мекарданд. Пас, подоши охират натиҷаи некӯкории дунёи онҳост.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи саодати абадӣ аз некӯкорӣ ва парҳезгорӣ дар дунё мегузарад; ҳар кӣ дар дунё некӯкор бошад, дар охират подоши некӯ мебинад.

— Неъматҳои биҳишт ба дараҷае комил ва поканд, ки бандагони некӯкор онҳоро бо ризои комил ва шодмонӣ қабул мекунанд, ва ин ҳолат барои ҳар муъмин умед ва шавқ мебахшад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки некӯкорӣ танҳо дар ибодат нест, балки дар тамоми амалҳои зиндагӣ — муомила бо одамон, ростқавлӣ, эҳсон ва покии дил — зоҳир мешавад.

— Ин ваъдаи Худо барои некӯкорон дили муъминро ором мекунад ва ӯро ба идомаи роҳи некӯкорӣ ташвиқ месозад, зеро ҳеҷ амали некӯ бе подош намемонад.

— Оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои ғафлат ва бехабарӣ, ҳар лаҳзаи зиндагиро барои ҷамъоварии амалҳои солеҳ ғанимат донем, то дар охират аз зумраи онҳое бошем, ки неъматҳои Парвардигорро бо шодмонӣ қабул мекунанд.