Сураи Аз-Зарият — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• قَلِيلًا: андак, кам
• مِّنَ اللَّيْلِ: аз шаб
• مَا يَهْجَعُونَ: намехуфтанд; «ҳуҷуъ» ба маънои хоб рафтан аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкор ва парҳезгорро баён мекунад, ки дар ояти пеш аз он зикр шудаанд. Онҳо мардумоне буданд, ки шабҳоро ба хоб ва ғафлат намегузаронданд, балки қисми зиёди шабро ба ибодат, намоз ва зикри Худованд мепардохтанд. Онҳо танҳо андаке аз шабро ба хоб мерафтанд ва бештари вақти шабро дар итоати Парвардигор, дар намоз ва дуо мегузаронданд. Инчунин дар саҳарҳо, пеш аз тулуи субҳ, ба даргоҳи Худо рӯй оварда, аз гуноҳони худ бахшоиш мехостанд. Пас хоби онҳо кам ва ибодаташон зиёд буд; онҳо шабро бо бедорӣ ва парастиш зинда медоштанд ва ин сифат аз аломатҳои мухлисон ва некон аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шабнишинӣ ва намози шаб аз сифатҳои бандагони солеҳ ва мухлис аст.
• Беҳтарин вақт барои дуо, истиғфор ва муноҷот бо Худованд саҳарҳост, ки дар он ҳолат дилҳо ором ва поктар мешаванд.
• Кам хобидан барои ибодат ва зикри Худо сабаби баланд шудани дараҷа дар назди Аллоҳ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки вақти шабро беҳуда аз даст надиҳем ва онро ба ибодат ва тавба ихтисос диҳем.
• Худованд бандагони худро бо чунин сифатҳо ситоиш кардааст, ки ин ҳавасмандӣ барои пайравӣ кардан ба онҳост.