سوره ذاریات — آیه 40

معانی کلمات:

• أَخَذْنَاهُ: او را گرفتیم و مؤاخذه کردیم.
• فَنَبَذْنَاهُمْ: آنان را افکندیم و رها کردیم.
• الْيَمّ: دریا (منظور دریای نیل است).
• مُلِيم: کسی که کار زشتی انجام داده که مستحق سرزنش و ملامت است.

تفسیر آیه:

پس از آنکه فرعون و قومش با معجزات الهی روبهرو شدند و باز هم بر کفر و سرکشی خود اصرار ورزیدند، خداوند آنان را گرفت و همراه تمام لشکریانش به دریا افکند. آنان در کام امواج غرق شدند و هلاک گشتند، در حالی که فرعون در آن حال، گرفتار عمل زشتی بود که او را سزاوار سرزنش میکرد؛ زیرا او با تکذیب آیات الهی و ادعای خدایی، راه کفر و فجور را در پیش گرفته بود و هیچ عذری برای او باقی نمانده بود. این عذاب، نتیجهی مستقیم طغیان و استکبار او در برابر فرمان پروردگار بود.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که قدرت الهی هیچ حد و مرزی ندارد و هیچ ظالم و مستکبری، هر قدر هم که لشکریان و امکاناتش زیاد باشد، نمیتواند از عذاب خدا بگریزد.
• سنت الهی بر این است که ظالمان را نابود کند و حق را یاری نماید؛ پس مومنان باید به عدالت الهی امیدوار باشند و از ظلم و ستم نهراسند.
• فرعون با تمام جاه و جلالش به دریا افکنده شد و این عبرتی است برای همهی کسانی که در برابر حق تکبر میورزند و خود را بینیاز از خدا میپندارند.
• این داستان به ما میآموزد که عاقبت کفر و سرکشی، ذلت و نابودی است و تنها راه نجات، ایمان و تسلیم در برابر فرمان خداوند است.