Surja Edh-Dharijat — Ajet 42

Kuptimet e fjalëve:

• el-Ramim (الرَّمِيم): do të thotë diçka e kalbur, e shkatërruar dhe e copëtuar që është bërë si pluhur nga kalimi i kohës së gjatë.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo fjali vjen si vazhdim i tregimit për popullin e Adit, të cilët u dënuan nga Allahu me një erë të fortë e shkatërruese. Ajo erë ishte e ligë dhe pa asnjë të mirë në të – nuk sillte as shi e as begati, por vetëm shkatërrim. Ajo erë nuk linte asgjë që të mos e shkatërronte: çfarëdo që kalonte mbi të – qoftë njeri, bagëti, pasuri apo ndërtesë – e bënte atë si diçka të kalbur e të copëtuar, si kashtë e tharë që është bërë pluhur. Ajo i shkatërronte njerëzit dhe i linte pasuritë e tyre si gjëra të vjetra e të shkatërruara që nuk kanë asnjë vlerë. Ky ishte dënimi i tyre sepse mohuan të dërguarin e Allahut, Hudin a.s., dhe vazhduan në kryeneçësinë e tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na tregon fuqinë e madhe të Allahut, i Cili i nënshtron forcat e natyrës për të zbatuar urdhrin e Tij – era që zakonisht është mëshirë, u bë shkatërrim për popullin e Adit.
2. Na mëson se dënimi i Allahut vjen si pasojë e mosbindjes dhe mohimit, dhe se askush nuk mund t'i shpëtojë fuqisë së Tij.
3. Na nxit të mendojmë për historitë e popujve të mëparshëm dhe të marrim mësim prej tyre, që të mos biem në të njëjtat gabime.
4. Na kujton se pasuria dhe fuqia nuk mbrojnë njeriun nga dënimi i Allahut – populli i Adit ishte i fortë dhe i pasur, por kjo nuk u bëri dobi asgjë.
5. Na bën të kuptojmë se çdo gjë në këtë botë është e përkohshme dhe e brishtë, prandaj duhet t'i kushtojmë rëndësi jetës së përtejme dhe bindjes ndaj Allahut.