Сураи Аз-Зарият — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَوَلَّ: рӯй гардон, рӯй тофт, яъне аз онҳо дур шав ва диққатро аз онҳо баргардон.
• عَنْهُمْ: аз онҳо, яъне аз ин кофирон ва дурӯғшуморандагон.
• بِمَلُومٍ: маломатшуда, сарзанишшуда, яъне касе туро сарзаниш нахоҳад кард.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз ин кофирон ва дурӯғшуморандагон рӯй гардонад ва диққатро аз онҳо бардорад. Ин рӯй гардондан ба маънои тарки даъват нест, балки ба маънои он аст, ки дигар аз ҳад зиёд ғамгин нашавад ва худро барои онҳо ба ҳалокат наандозад. Зеро Паёмбар (с) рисолатро ба онҳо расонидааст ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шудааст. Пас аз ин, ӯ ҳеҷ гуна маломат ва сарзаниш нахоҳад шуд, зеро вазифаи худро иҷро кардааст ва масъулияти рад кардани онҳо бар гардани худи онҳост.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъватгар бояд вазифаи худро иҷро кунад ва баъд аз расонидани рисолат дигар худро барои рад кардани мардум ба ҳалокат наандозад.
• Худованд Паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефаҳмонад, ки ӯ дар назди Худо маломатшуда нест, балки аҳли куфр худашон масъули рафтори хешанд.
• Ин оят ба муъминон дарс медиҳад, ки дар роҳи даъват бояд сабр кунанд ва натиҷаро ба Худо супоранд.
• Инчунин нишон медиҳад, ки рисондани паём вазифаи асосӣ аст ва ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост.
• Оят боиси умедворӣ ва оромиш барои даъватгарон аст, ки агар мардум қабул накунанд, онҳо дар назди Худо масъулият надоранд ва маломат намешаванд.