Сураи Аз-Зарият — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• «يُؤْفَكُ»: гардонида мешавад, дур карда мешавад.
• «عَنْهُ»: аз он (яъне аз Қуръон ва Паёмбар).
• «مَنْ أُفِكَ»: касе ки дар азал аз роҳи саодат гардонида шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Аллоҳ таоло дар бораи онҳоест, ки Қуръон ва Паёмбари Худоро дурӯғ мешуморанд. Аллоҳ таоло мефармояд, ки аз имон ба ин Қуръон ва ба Паёмбар (с) он касе гардонида мешавад, ки дар илми азалии Худо дониста шудааст, ки ӯ имон намеорад. Яъне, касе ки бо ихтиёри худ аз роҳи ҳидоят рӯй мегардонад ва ба оёти равшани Аллоҳ таваҷҷуҳ намекунад, Аллоҳ таоло ӯро аз некиҳо маҳрум месозад ва ба сӯи имон роҳ ёфтан наметавонад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Аллоҳ аст ва касе ки худро аз он дур созад, ба ҳақиқат намерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръон ва Паёмбар (с) сарчашмаи ҳақиқат ва ҳидоятанд ва бояд ба онҳо бовар кунем.
• Нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло одил аст ва касеро бе сабаб аз ҳидоят маҳрум намесозад, балки инсон худаш бо амалҳои бадаш сабаби гумроҳии худ мешавад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба оёти Қуръон бодиққат гӯш диҳем ва аз онҳо панд гирем, то аз ҷумлаи раҳёфтагон бошем.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе ки ба сӯи Аллоҳ рӯ оварад ва таваҷҷуҳ кунад, Аллоҳ ӯро ҳидоят мекунад ва аз торикии гумроҳӣ наҷот мебахшад.
• Ҳамчунин моро водор мекунад, ки барои ҳидояти дигарон дуо кунем ва сабаби некӣ шавем, то касе аз роҳи рост дур намонад.