Sura At-Tur — Werset 36

Znaczenie słów:

• خَلَقُوا – stworzyli, utworzyli z niczego.
• السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ – niebiosa (wszystkie poziomy kosmosu) i ziemię.
• لَا يُوقِنُونَ – nie są pewni, nie mają niezachwianej wiary (nie wierzą z przekonaniem).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah (Najwyższy) zadaje pytanie retoryczne, które ma obnażyć sprzeczność w postawie bałwochwalców: „Czy to oni stworzyli niebiosa i ziemię?” – Oczywiście, że nie! Nikt z nich nie twierdził, że jest stwórcą wszechświata. Nawet oni sami przyznawali, że to Allah stworzył niebiosa i ziemię. Jednak mimo to nie wyciągali z tego faktu właściwych wniosków.

Ich problem nie polegał na braku wiedzy, lecz na braku pewności i głębokiego przekonania (jaqin). Gdyby naprawdę uwierzyli z całkowitą pewnością, że Allah jest jedynym Stwórcą i Panem wszystkiego, to oddaliby Mu wyłącznie cześć, zjednoczyliby Go w uwielbieniu (tawhid) i uwierzyliby w Jego posłańców. Ale oni nie doszli do tego poziomu wiary – ich serca pozostały zamknięte na prawdę, mimo że ich umysły uznawały stworzenie świata przez Allaha.

Werset ten wskazuje, że sam fakt uznania Allaha jako Stwórcy nie wystarczy, jeśli nie łączy się z całkowitym poddaniem się Jemu i wiarą w Jego posłannictwo. Oni nie mieli pewności co do kary Bożej i dnia zmartwychwstania, dlatego trwali w bałwochwalstwie.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara wymaga pewności, a nie tylko wiedzy – samo przyznanie, że Allah stworzył świat, nie czyni człowieka prawdziwym wierzącym. Potrzebne jest głębokie przekonanie serca, które prowadzi do czynów.
2. Jedność stworzenia prowadzi do jedności Stwórcy – kto naprawdę zrozumie, że niebiosa i ziemia mają jednego Stwórcę, ten musi uznać, że tylko On zasługuje na cześć i posłuszeństwo.
3. Pytania retoryczne w Koranie są dowodem na słabość argumentów niewierzących – Allah pokazuje, że ich postawa jest sprzeczna z ich własnym uznaniem Jego stworzenia.
4. Zachęta do refleksji nad wszechświatem – patrzenie na niebiosa i ziemię z podziwem i zadumą prowadzi do umocnienia wiary i pewności w sercu.
5. Ostrzeżenie przed połowiczną wiarą – wiara, która nie obejmuje wszystkich aspektów (jedność Boga, posłannictwo, dzień sądu), jest niewystarczająca i nie chroni przed zgubą.