Sura At-Tur — Werset 37

Znaczenie słów:

• خَزَائِنُ – skarbce, magazyny, w których przechowywane są rzeczy cenne; tutaj: klucze do skarbców miłosierdzia.
• الْمُصَيْطِرُونَ – ci, którzy sprawują kontrolę, panują, mają władzę i przewagę nad innymi.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah zadaje pytanie retoryczne, które ma obnażyć bezsilność i słabość tych, którzy odrzucają prawdę. Czy oni posiadają skarbce twego Pana – skarbce zaopatrzenia, proroctwa, miłosierdzia i wszelkich dóbr – aby mogli nimi rozporządzać według własnej woli, dając komu chcą i odmawiając komu chcą? Czy też są oni panami i władcami, którzy mają kontrolę nad stworzeniem, mogąc decydować o losach ludzi i świata? Oczywiście, że nie! Oni nie posiadają żadnej z tych rzeczy. Są słabi, bezsilni i zależni od Boga we wszystkim. To Allah – Wszechmogący – jest Właścicielem skarbców niebios i ziemi, to On rozdaje zaopatrzenie, udziela proroctwa i sprawuje pełną kontrolę nad całym stworzeniem. Ci, którzy zaprzeczają posłannictwu, nie mają żadnej władzy ani nad tym, co Bóg daje, ani nad tym, co On powstrzymuje. Ich sprzeciw wobec prawdy nie wynika z mocy, lecz z zaślepienia i pychy, która nie ma żadnych podstaw.

Korzyści i wnioski:

• Pokora wobec Boga: Człowiek powinien uznać swoją słabość i całkowitą zależność od Stwórcy, który jest jedynym Właścicielem wszystkiego.
• Zaufanie do Boga: Skoro skarbce zaopatrzenia i miłosierdzia są w rękach Allaha, to wierzący powinien zwracać się do Niego z prośbami i pokładać w Nim nadzieję.
• Ostrzeżenie przed pychą: Ci, którzy odrzucają prawdę, nie mają żadnej realnej władzy – ich złudne poczucie siły jest jedynie iluzją, która zniknie w obliczu Bożej sprawiedliwości.
• Wdzięczność za proroctwo: Skoro wybór proroków należy wyłącznie do Allaha, to otrzymanie tego zaszczytu przez naszego Proroka Mahometa (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) jest dowodem Bożej mądrości i miłosierdzia wobec ludzkości.
• Pobudzenie do refleksji: Człowiek powinien zastanowić się nad swoim miejscem w świecie – skoro nie kontroluje nawet własnego życia, jak mógłby rościć sobie prawo do decydowania o sprawach boskich?